Dokuzuncu Söz/Metin

Ve Fâtiha-i Şerîfe, şu Kur’ân-ı Azímü’ş-şân’ın bir timsâl-i münevveridir.

Şerh

nümûnesi, insândaki kuvvelerdir ve latífelerdir ve hâkezâ... İnsân, küçük bir mikyâsta, kâinâttaki hakáik-ı îmâniyyeyi şuhûd derecesinde   gösterebilir.” [70]

İşte, böyle acîb bir mahlûk olan insân, namâza girdiği zamân يَبْغِيَانِ لَا بَرْزَخٌ بَيْنَهُمَا ۞ يَلْتَقِيَانِ الْبَحْرَيْنِ مَرَجَ “Elláhu Tealâ, iki denizi biribirine gönderdi. Onlar da mülâkí olurlar, lâkin aralarında mâni‘ vardır, birisi diğerine galebe etmez” [71] âyet-i kerîmesinin ifâdesiyle; tatlı su ile tuzlu su iltiká ettiği hâlde biribirine karışmaması gibi; şu beden-i insânî ve rûh-i insânî içerisinde de öyle bir álem açılıyor ki; insân, hem Álem-i İmkân’ın, hem de Álem-i Vücûb’un bin bir isminin tecellîsinin nokta-i iltikásı oluyor ki; akl-ı beşer bunu ihâta edemez, anlatmaya kalem ve defter yetmez. Feteemmel!

Ve Fâtiha-i Şerîfe, şu Kur’ân-ı Azímü’ş-şân’ın bir timsâl-i münevveridir.) Fâtiha Sûresi, bütün Kur’ân’ın hulâsasıdır. Kur’ân’ın ise iki cihette câmiıyyeti vardır:

Birincisi: Kur’ân-ı Azímü’ş-şân, bütün semâvî kitâbların hulâsasıdır ve bütün ulûm-i evvelîn ve âhirîni ihtivâ etmektedir. Kur’ân-ı Kerîm’in nüzûlüyle diğer semâvî kitâblar nesh olmuş, onların hükmü ortadan kalkmıştır. Kur’ân-ı Hakîm, tahrîf edilen bu kitâbların doğrularını tasdîk; yanlışlarını

Lügat: evvelîn, teemmel, birinc, fâtiha, gönder, fâtih, lâkin, sinin