Dokuzuncu Söz'ün Şerhi

bütün peygamberlerin vârisi olarak hıtáb ediyor. Peygamberlerin hepsi ba‘del memât tasarruf sáhibidirler. Onun için, ders başladığı ânda, -Risâle-i Nûr Mesleği, sırr-ı verâset-i nübüvvete mazhar olduğu için- bütün peygamberân-ı izámın tasarrufu, mutlaka cemâat üzerinde bulunur. Bu husústa tereddüde mahal yoktur. Bu şahs-ı ma‘nevî; ne benim şahsımda, ne sizin şahsınızda düşünülmeli; belki şu dürûs-i Kur’âniyyenin hakíkati içerisinde düşünülmelidir. Bizim vazífemiz ise, ihlâsla yanyana gelmek ve samîmiyyetle kalbimizi bu hakíkatlere açık tutmaktır. Tesânüdünüzün kuvveti ve kalbinizin samîmiyyeti, farazá dersin başında bir taş da olsa, onu da konuşturur. Hüner, kimsenin şahsında değil; eserdeki hakíkatin birden tezáhürâtından ileri geliyor. Şahsın hîç bir hüneri yoktur. Derste zuhûr eden bütün füyûzát, kemâlât, ikrâmât, háriku’l-áde hâllere sebeb, şahs-ı ma‘nevîdir. Eser açılır açılmaz, içinde dellâl-ı Kur’ân olan Saíd görünür.  Müellif (ra), şöyle buyuruyor:

“Benim ile hakíkat meşrebinde sohbet etmek ve görüşmek isteyen adam, hangi risâleyi açsa; benim ile değil, hádim-i Kur’ân olan üstâdıyla görüşür ve hakáik-ı îmâniyyeden zevkle bir ders alabilir.” [68]

“Hádim-i Kur’ân” olmak demek, bütün peygamberlerin sırr-ı verâsetine mazhar olmak demektir. Bir de Üstâd Hazretleri’nin Nurs’da Nûriye’den doğma beşerî bir şahsıyyeti vardır. Bu cihetini nazara vermiyor, “Saíd’in beşerî şahsıyyetiyle görüşür” demiyor. İşte, bizler, şu îmânî ve Kur’ânî dersler

Lügat: peygamberân, peygamber, nübüvvet, tasarruf, tereddüd, übüvvet, beşerî, meşreb, vâris