Dokuzuncu Söz'ün Şerhi

rum. Size de súretini gönderiyorum. Benim şübhem kalmadı ki: سَاعَةٍ تَفَكُّرُ ilh... sırrını taşıyan ‘Hizb-i Nûriyye’nin on beş dakíka zarfında bu hulâsatü’l-hulâsası dahi aynı sırrı taşıyor.” [65]

“Evet, ben, ‘Hulâsatü’l-Hulâsa‘yı okuduğum zamân, koca kâinât, nazarımda bir halka-i zikir oluyor.” [66]

“Bu fakír kardeşinizin harekât-ı fikriyyesi namâzdan sonra otuz üç اللّٰهِ سُبْحَانَ ve otuz üç لِلّٰهِ  اَلْحَمْدُ ve otuz üç

 اَكْبَرُ اَللّٰهُ ’deki merâtibe göre doksân dokuz mücâhedât-ı fikriyye ve makámât-ı rûhiyyedeki tezáhürât ve doksân dokuz esmâ-yı hüsnâ cilvesine mazhariyyet sırlarını, hayâl-meyâl bir súrette uzaktan uzağa hiss edilmesindendir ki, bu otuz üç mübârek adedi ihtiyârım olmayarak çok harekât-ı ilmiyyemde ve neşriyyede hükm  ediyor.” [67]

Risâle-i Nûr, şahsí bir meslek değil; belki sırr-ı verâset-i nübüvvete dayanan Kur’ân’ın câdde-i umûmiyyesidir ve sahâbe mesleğidir. Şöyle hiss ediyorum ki; insân, derste bütün peygamberlerin sırr-ı verâsetinin gölgesi altına giriyor. Şu ders okunduğu zamân, Üstâd Hazretleri; yüz yirmi dört bin peygamberin, yüz yirmi dört milyon evliyânın, yüz yirmi dört milyar ulemânın vârisi oluyor ve bütün álemin vekîli olarak umûm mevcûdâtın ibâdet ve istiánelerini, duá ve niyâzlarını, zikir ve tesbîhlerini huzúr-i İlâhîye arz ediyor; bütün álem nâmına,

Lügat: halka-i zikir, peygamber, nübüvvet, ariyyet, harekât, übüvvet, gönder, vâris, şübhe