Dokuzuncu Söz'ün Şerhi

(ra) Hazretleri de bu hakíkati eserlerinin bir çok yerinde ifâde etmiş, kendisi de böyle bir namâzı kılarak huzúr-i İlâhî ile müşerref olmuştur.

Üstâd Bedîuzzamân (ra) Hazretleri, sabâh namâzından sonra on veyâ on beş dakíka zarfında “Hulâsatü’l-Hulâsa”yı okuduğu zamân [64], Álem-i İmkân’ı ve Álem-i Vücûb denilen bütün merâtib-i esmâ ve sıfâtı bitirip seyr-i rûhîye muvaffak olurdu. Peki, o seyre nasıl muvaffak olmuştur? Álem, insân içinde maddeten derc edilmiş, esmâ ve sıfât-ı İlâhiyye de mâhiyyet-i insâniyyede tecellî etmiştir. Álem-i İmkân ve Álem-i Vücûb’u keşf edecek anahtarlar külçesi de enâniyyet-i insâniyyeye tevdî‘ edilmiştir. İşte, Üstâd gibi bir veliyy-i kâmil, sünnet-i seniyyeye ittibâ‘ ederek namâz vâsıtasıyla Mi‘râc’ın gölgesinde seyr u sülûk-i rûhânî ile evvelâ kendi mâhiyyetini keşf eder; daha sonra Álem-i İmkân ve Álem-i Vücûb’u keşfe muvaffak olur; böylece bütün merâtib-i esmâ ve sıfâttan geçer; kurb-i İlâhîye ve tecelliyyât-ı Zâtiyyeye muvaffak olur. Müellif (ra), konu ile alâkalı olarak şöyle buyuruyor:

“Risâle-i Nûr’un bir hulâsası olan ‘Âyetü’l-Kübrâ’ ve ‘Hizb-i Nûriyye’nin bir hulâsatü’l-hulâsası hükmünde otuz üç kelime-i tevhîdin namâz tesbîhâtındaki eskiden beri okuduğum ve Risâle-i Nûr’un ekser hakíkatları namâz tesbîhâtında inkişâf etmesiyle hayâlim fazla tevessü‘ ederek, o otuz üç kelime-i tevhîd her birisini kâinâtın bir tabaka-i mahlûkátının lisân-ı hâliyle söylediği o kelimeyi ben o lisân ile söylüyorum gibi o küllî lisân-ı hâl benim cüz’î lisân-ı kálimin aynı olur. Ben, kemâl-i zevk ile okuyo-

Lügat: sünnet-i seniyye, maddeten, seniyye, kelime, sünnet, veliyy, kâmil, küllî, külçe