hakíkatten ne kadar istifâde ederse kârdır.

Evet, namâz, öyle bir Mi‘râcdır ki; mebde’ ile müntehâyı birleştiriyor. Nasıl ki; álem, insânın nûrundan yaratıldı ve neşv ü nemâ buldu. Bin bir ism-i İlâhî de o álemlerde tecellî etti. Öyle de her bir uzuv, her bir havâs ve her bir letáif-i insâniyye bir álemden gelmiştir ve o álemden haber veriyor ve Cenâb-ı Hak, her ân bin bir ismi ile insân üzerinde tecellîdedir. İşte, mü’min, namâz sâyesinde, her bir uzuv hangi áleme bakıyor ve her bir uzuvda hangi isim tecellî ediyorsa, her uzuv o merkeze gidip orada tecellî eden ism-i İlâhîyi seyr ediyor. Zât-ı Akdes-i İlâhî’nin o isimle o merkezde a‘zamlık mertebede tecellî ettiğini müşâhede ediyor.

İşte, Resûl-i Ekrem (sav), Mi‘râc Gecesinde, Álem-i Mülk ve Melekût’u seyr ederken, gözü hangi álemden geldiyse ve Zât-ı Akdes o álemde hangi isimle tecellî ediyorsa, o áleme gitti, gözüyle o álemi gördü ve onda a‘zamlık mertebede tecellî eden Basír isminin tecelliyyâtını müşâhede etti. Kezâ, Mi‘râc Gecesinde terakkí ederken, hâfızası hangi álemden geldiyse ve  Zât-ı Akdes, o álemde hangi isimle tecellî ediyorsa o áleme gitti, gözüyle o álemi gördü ve onda a‘zamlık mertebede tecellî eden Hafîz isminin tecelliyyâtını müşâhede etti. Ya‘nî, Resûl-i Ekrem (sav), hem maddî imkân áleminin merkezlerini gördü, hem de o álemlerde tecellî eden esmâyı seyr etti. İşte, mü’min, günde beş def‘a namâzında kendini böyle okur. Ya‘nî, Cenâb-ı Hakk’ın bin bir isminin âyînesi olduğunu ve bütün kâinâtın kendi içinde maddeten toplanmış olduğunu ve Álem-i İmkân ile Álem-i Vücûb’u keşf edecek maddî ve ma‘nevî cevârih,