Şerh

lezzetlidir. Çünkü şefkat sînesine celbediyor. Hâlbuki bütün vâlidelerin şefkatleri, rahmet-i İlâhiyyenin bir lem’asıdır. Demek havfullahta bir azîm lezzet vardır. Mâdem havfullahın böyle lezzeti bulunsa, muhabbetullahta ne kadar nihâyetsiz lezzet bulunduğu ma’lûm olur. Hem Allâh’tan havf eden, başkaların kasâvetli, belâlı havfından kurtulur.”^[1]

         Hem nasıl ki; gayrın tarlasına tecâvüz eden koyunlara çoban bir taş atar. Onlar, o taştan anlarlar ki; çobanın buna rızâsı yoktur, yaptığımız iş yanlıştır, deyip geri dönerler. Aynen öyle de kul, bir günâh işlediğinde Cenâb-ı Hak, ona belâ ve musîbet nev’inden bir taş atar. O da kusùrunu anlayıp, “Bu bana bir îkàzdır.” diye düşünüp tevbe ve istiğfârla dergâh-ı İlâhiyyeye avdet eder. Müellif (ra) bu konuyu şöyle îzâh etmektedir:

         “Nasıl ki çoban, gayrın tarlasına tecâvüz eden koyunlarına taş atıp, onlar o taştan hissederler ki: Zararlı işten kurtarmak için bir ihtârdır, memnûnâne dönerler. Öyle de çok zâhirî musîbetler var ki; İlahî birer ihtâr, birer îkàzdır ve bir kısmı keffâret-ü’z zünûbdur ve bir kısmı gafleti dağıtıp, beşerî olan aczini ve za’fını bildirerek bir nev’i huzûr vermektir.”^[2]

         “İ’lem Eyyühel-Azîz! Mer’ayı tecâvüz eden koyun sürüsünü çevirtmek için çobanın attığı taşlara musâb olan bir koyun, lisân-ı hâliyle: “Biz çobanın emri altındayız. O bizden daha ziyâde fâidemizi düşünür. Mâdem onun rızâsı yoktur, dönelim.” diye kendisi döner, sürü de döner.

         Ey nefis! Sen o koyundan fazla âsi ve dâll değilsin. Kaderden sana atılan bir musîbet taşına ma’rûz kaldığın zamân, اِنَّا لِلَّهِ وَ اِنَّا اِلَيْهِ رَاجِعُونَ söyle ve Merci-i Hakìkì’ye dön, îmâna gel, mükedder olma. O seni senden daha ziyâde düşünür.”^[3]

            Demek  musîbete bu inançla ve bu nazarla bakıldığı zamân, belâ ve musîbetlerin hakìkatte hiç aldatmaz bir nâsih ve îkàz edici bir mürşid olduğu görülecektir.

Lügat: muhabbetullah, muhabbet, kurt(a), beşerî, dergâh, zâhirî, şefkat, fâide