Şerh

şekilde, seslerinizi yükseltmiyerek (dua edin.) O’nun rahmetini ve lütfunu tam bir samîmiyyetle istirhâmda bulunun, haddi aşarak bağırıp çağırarak yüksek sesle duâda bulunmayın. Zîrâ bu, edebe aykırıdır. Cenâb-ı Hak, kullarının gönüllerinden geçenleri ve sessizce yapılan duâları bilir, hikmetine muvâfık ise kabûl buyurur. Her husûsta olduğu gibi; duâda dahi ölçülü olmak lâzımdır. Bir kimse kendi hâline lâyık olmayan birşeyi temennî etmemelidir. Meselâ: Peygamberler mertebesine ulaşmak gibi birşey hakkında Allâh’a duâ etmemelidir. Ve riyâ şüphesinden uzak olmayacağı için yüksek sesle duâda bulunmamalıdır. (Şüphe yok ki O) ilim ve hikmet sâhibi olan Allâhu Teâlâ, her husûsta olduğu gibi duâda dahi (haddi aşanları sevmez.)”^[1]

Resûl-i Ekrem (sav) Efendimiz bir hadîs-i şerîflerinde şöyle buyurmuştur: “Ey insânlar! Siz, sağır ve gàib olan bir Zât’a duâ etmiyorsunuz. İşiten ve gören bir Zât’a duâ ediyorsunuz. O sizinle berâberdir.”

Biz de tazarru’ ve tezellül içinde O Semi’ ve Mûcib Zât’a şöyle yalvaralım:

“Yâ Rab! Bize sıhhat ve âfiyet ver. Bizi düşmanlarımızı sevindirecek belâ ve musîbetlerden muhâfaza eyle. Düşmanlarımız pek çoktur. En mühimmi olan nefs-i emmârenin, insî ve cinnî şeytânların ve dünyânın dünyâya bakan yüzünün şerrinden bizi hıfz ve himâyene al. Yâ Rab! Sen, sana ilticâ edenleri geri çevirmeyensin. Bizim duâlarımızı da kabûl eyle, sana olan ilticâmızı reddetme. Yâ Rab! Rahîm, Hakîm ve Vedûd isimlerinin hürmetine, bizi hem dünyâda, hem de âhirette hadsiz rahmetine ilticâ eden, duâsı kabûl olunan ve düşmanlarını kendilerine sevindirmediğin tâifelere ilhâk buyur. Yâ Rab! Bizi afv u mağfiret eyle. Ganiyy-i şâkir sınıfına ilhâk buyur. Ehl-i îmânı Kur’ân etrâfında birleşerek, bir kitle-i nûriye gibi bütün âleme sesini duyuracak derecede, güçlü ve istikàmetli bir cemâat hâline getir. Amîn.”

İşte böylece edeb içinde duâ edebilirsin. Yoksa “Niçin bana mal ve servet vermedi?” “Niçin erkek evlâdım olmadı?” “Niçin vâli olmadım?” “Niçin falanca gibi zengin olmadım?” “Ben ne ettim ki bu belâ başıma geldi?” gibi i’tirâzvârî şekvâlar, yersizdir ve rahmet-i İlâhiyye’den mahrûmiyyete sebebtir.

Lügat: peygamber, tezellül, mertebe, efendi, hadsiz, hikmet, miyere, âhiret, cinnî, âhire, şekil