رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْ أَزْوَاجِنَا وَذُرِّيَّاتِنَا قُرَّةَ أَعْيُنٍ وَاجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِينَ إِمَامًا

“Ey Rabbimiz! Bize gözlerimizi rûşen edecek eş ve zürriyyetleri ihsân et ve bizi takvâ sâhiblerine imâm ve muktedâ bih kıl.”^[1] âyetinin irşâdiyle gözleri rûşen edecek sâliha bir zevceyi isteyebilirsin.

Eğer evlâdın yoksa;

رَبِّ هَبْ لِى مِنْ لَدُنْكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً اِنَّكَ سَمِيعُ الدُّعَاءِ

“(Yâ Rabbi! Bana kendi tarafından pek temiz bir zürriyyet) pek sâlih bir evlâd (lûtfet. Şüphe yok ki; sen duâyı hakkiyle işiticisin) duâları kabûl buyurursun. Benim bu duâmı da lûtfen kabûl buyur, bu duâmı red ile benim ümîdimi boşa çıkarma.”^[2] âyetinin irşâdiyle O Rabb-i Kerîm’den sâlih bir evlâd isteyebilirsin.

         Eğer günâhlarını düşünüp mahcûbiyyet duyuyorsan;

رَبَّنَا اغْفِرْ لِى وَلِوَالِدَىَّ وَلِلْمُؤْمِنِينَ يَوْمَ يَقُومُ الْحِسَابُ

“Ey Rabbimiz! Amellerin hesâba tâbi’ tutulacağı gün beni, anamı, babamı ve mü’minleri bağışla.”^[3] âyetinin irşâdiyle kendin için, anne ve baban ve bütün mü’minler için Allâh’tan mağfiret isteyebilirsin.

İHTÂR: Duâ da şer-i şerîfin ta’yîn buyurduğu hudûd ve edeb çerçevesinde olmalıdır. Zîrâ Kur’ân-ı Kerîm, duâda haddi aşmayı gelecek âyet-i kerîmesiyle nehyetmiştir:

اُدْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعًا وَخُفْيَةً اِنَّهُ لاَ يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ

“(Rabbinize yalvara yalvara) tam bir duâ ve yakarış ile (ve gizlice) sessiz bir