Şerh

ve لاَ مَعْبُودَ وَلاَ مَقْصُودَ اِلاَّ هُوَ   deyip tevhîde girmek, Risâle-i Nûr şâkirdlerinin şiârıdır.

Evet, maksûd ve matlûb’umuz yalnız O’dur. Mâdem O var, mâdem kâinât hep O’nu tanıyor, O’nun emriyle bize hizmet ediyor ve ma’nen bizi biliyor. Öyle ise şu mevcûdât-ı âlemi bize musahhar eden Hàlık’ımıza karşı şükür ve ubûdiyyetle mükellefiz. Kâinâta ve kendimize bakıp, aczimizi görmekle Kàdir-i Mutlâk’a tevekkül etmeliyiz. Kendimizin ve kâinâtın hadsiz fakr ve ihtiyâcâtını görüp Ganiyy-i Mutlâk’tan istimdâd etmeliyiz. Mevt ve fenâya, zevâl ve firâka, musîbet ve meşakkate ma’rûz kalan mevcûdât-ı âleme acımakla Rahîm-i Muttlak’a ilticâ etmeliyiz. “Âlem ve insân nedir, nereden geliyor, nereye gidiyor, vazîfesi nedir?” suâllerinin cevâbını bulmak ile de Hakîm-i Mutlâk’ı tanımalıyız.

Belâ ve musîbetlere karşı kime istinâd edeceksin? Kàdir-i Mutlâk’a istinâd etmekten başka çâren var mıdır? Şu asırda nev’-i beşer, O Kàdir-i Mutlâk’a istinâd etmediği ve insânlık âleminin maddî ve ma’nevî huzûrunu, dünyâ ve âhiret saâdetini te’mîn etmek için inzâl buyurulan Kur’ân’a ve Sünnet’e ittibâ’ etmediği için maddî ve ma’nevî perîşâniyyet içinde kıvranıyor.

Yâ Rab! Âlemi ihâta eden rahmetini hakkımızda da tecellî buyur. Zîrâ kurtarıcı yalnız Sensin. Hem ehl-i îmân hakkında rahmetini yâr edeceğine dâir va’din vardır. O va’dini tahakkuk ettir. Bizi her türlü belâ ve musîbetten kurtar. Ey Rabb-i Rahîmimiz! duâmızı kabûl buyur, müşkilâtımızı hâlleyle.

Vazîfemiz, verilen vücûd mertebelerine karşı şükürdür. Verilmeyen ni’metlerin sonu yoktur. Verilen ni’metlerin de hadd u hesâbı yoktur.^[1] Verilen vücûd mertebelerine karşı şükür vazîfeni edâ edebildin mi? Öyle ise en evvel vazîfe-i asliyyen olan şükrü edâ et. Vermediği şeyleri de edep dâiresinde isteyebilirsin. Zîrâ Cenâb-ı Hakk’ın ba’zı şeyleri vermemesi, duâ ve niyâz kapısını çalıp ondan istememiz içindir. Ta ki devâmlı o kapı açık kalsın.

Eğer bekârsan;

Lügat: meşakkat, tahakkuk, tevekkül, kurt(a), mertebe, hadsiz, hizmet, saâdet, sünnet, âhiret, istim, âhire