Şerh

lezzetli, zevkli ni’met-i İlâhiyyeyi hissedip şükreder miydin? Elbette şükür değil, belki düşünmeyecektin; şuùrsuz o sıhhatı gaflete belki sefâhete sarfederdin.”“^[1]        

Celâlli bir el, ehl-i îmânı sıkıntılara ma’rûz bırakır. Bu sıkıntıların iki tâne fâidesi vardır:

Biri: Dünyâda insânın tekâmül etmesidir.

Diğeri de âhirete bakar. Bunun da iki fâidesi vardır:

Biri: İnsân saâdet-i ebediyyeye mazhar olur.

Diğeri: O insân mukarrebînlerden olur. Ya’nî Cenâb-ı Hakk’a yaklaşır, O’nun cemâliyle ve tekellümüyle müşerref olup O’nunla ünsiyyet eder. Bu en büyük bir lezzettir.  Ehl-i dünyâ “işlerimi yoluna koymak için sultâna yaklaşayım” diye bütün gücünü sarfeder. Sultân isminin cüz’i bir tecellîgâhı olan bir sultâna yaklaşmak, bu kadar değer taşıyorsa, Sultân-ı kâinâta yaklaşmak, ne kadar değer taşıdığı düşünülsün.

Demek belâ ve musîbetler, bu dünyâda tekàmül ve terakkì içindir. Hakîm ismi böyle iktizâ eder. Belâ ve musîbetlere dûçâr olan şu insân, ebedî bir âleme namzet, Cennet’te sultân ve Allâh’ın yanında mukarreb bir me’mûr-i İlâhî rütbesiyle taltîf edilecektir. Böyle bir insân, bu kadar yüksek bir makàm ve mertebeyi elde etmek için, elbette ağır bir imtihâna tâbi’ tutulacaktır. Bu imtihânın gereği olarak Hâlık-ı Hakîm, kuluna devâmlı bol rızık vermez, ba’zen kısar.^[2] Onu hasta eder, alîl eder, sakat eder, yakınlarını öldürmekle onu mahzûn eder. Bütün bunlar, onun hakkında birer imtihândır. Evet, Allâh, ba’zen insânın ciğerpâresi olan evlâdını öldürür, babayı evlâdsız bırakır.  Ba’zen de babayı öldürür, evlâdını yetîm bırakır. 

Eyvâh! Biz musîbetzede ehl-i îmânız. Hazret-i İbrâhîm’in milleti olduğumuz için, kader-i İlâhî celâlli bir elle bizi çalkalandırıyor. Nasıl ki; Hazret-i İbrâhîm (asm)’ın bütün peygamberlerin babası olması ni’met ve mevki’i, Nemrûd’un ateşi içerisinde saklıydı. Cenâb-ı Hak, ileride Nemrûd’un saltanatını başına yıkacak

Lügat: peygamber, mukarreb, saltanat, tekellüm, elbette, mertebe, mukarre, tekâmül, ediyye, millet, saâdet, âhiret, ciğer, fâide, âhire