her şeye kàdirsin.) Senin kudretin sonsuzdur. Mülkünde dilediğin gibi tasarruf buyurursun.”

 تُولِجُ الَّيْلَ فِى النَّهَارِ وَتُولِجُ النَّهَارَ فِى الَّيْلِ وَتُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَتُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ وَتَرْزُقُ مَنْ تَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ

“Yine Sen ey Mâlikü’l-Mülk! (Geceyi gündüz içine idhâl edersin.) Geceleri kısaltır, gündüzleri uzatırsın. (Gündüzü de geceye idhâl edersin.) Gündüzleri kısaltır, geceleri uzatırsın. Gündüzden sonra geceyi, geceden sonra gündüzü getirirsin. Buna kim mâni’ olabilir? (Ve) Ey mülkün sâhibi! Sen (diriyi, ölüden çıkarırsın.) Nutfeler, yumurtalar, tohum ve çekirdeklerden hadsiz zîhayâtı halkedersin. Ma’nevî bakımdan da câhillerden âlimleri, kâfîrlerden Müslümanları vücûda getirirsin. (Ölüyü de diriden çıkarırsın.) Neslin devâmı için zîhayâttan nutfe, yumurta, tohum ve çekirdek gidi câmid ve cansız maddeleri halkedersin. Kezâ ma’nevî olarak âlimlerden câhilleri, Müslümanlardan da kâfîrleri yaratırsın. Bütün bunlar birer hikmet gereğidir. (Ve dilediğine hesâbsız olarak) lütuf hazînelerinden meşakkatsiz olarak (rızık verirsin.) Maddî ve ma’nevî nice ni’metlere nâil kılarsın.”^[1]

Demek Cenâb-ı Hak, Mâlikü’l-Mülk olduğu için mülkünde istediği gibi tasarruf eder. Onun bu tasarrufuna hiçbir kimse, hiçbir sûrette i’tirâz edemez. Ancak duâ ve niyâz ile O’na ilticâ etmek, lütfunu beklemek, belâ ve musîbetlere sabretmek, verilen ni’metlere kanâat edip şükretmek, rızâ ve memnûniyyet göstermek vazîfesidir. 

Birgün yanıma bir adam geldi. “Biz neden fakiriz?” diye sordu. Risâle-i Nûr’dan başta 24. Mektûb olmak üzere ba’zı parçaları ona okumak sûretiyle suâlini cevâblandırdım. Tatmîn olmadı. Babası geldi, o da aynı şikâyette bulundu. Ona da okudum. O da ikna’ olmadı. Onlarla üç-dört gün uğraştım. Baktım olacak gibi değil, bu hakìkatı anlamıyorlar. Dedim;