“Ey îman etmiş olanlar! Nefislerinizi ve âilelerinizi öyle bir ateşten koruyunuz ki; onun yakacağı insânlar ve taşlardır.”^[1]

Güneş de nûrsuz bir taştır. Kıyâmet gününde hesâb için getirilir. Hesâbtan sonra güneşin ışığı Cennet’e, cirmi ise Cehennem’e gider ve ona ibâdet edenleri yakar. Müellif (ra) bu konuda şöyle buyuruyor:

         “Hattâ hiçbir sebeb-i azl bulunmazsa, şimdilik küçük fakat büyümeye yüz tutmuş yüzündeki iki leke büyümekle, Güneş yerin başına izn-i İlahî ile sardığı ziyâyı, emr-i Rabbânî ile geriye alıp, güneşin başına sarıp, “Haydi yerde işin kalmadı” der. “Cehennem’e git, sana ibâdet edip senin gibi bir me’mûr-i müsahharı sadâkatsizlikle tahkîr edenleri yak.”“^[2]        

Dünyâ âhiretin tarlasıdır. İnsânın bu dünyâda ameli ekiliyor. Meselâ; ihlâs ile الْحَمْدُ لِلَّهِ desen; o الْحَمْدُ لِلَّهِ kelimesi, bir anda havanın bütün zerrelerine geçer, her tarafa yayılır ve her bir الْحَمْدُ لِلَّهِ kelimesi için bir melek yaratılır ve o melek, o kelimeyi devâmlı zikretmekle sana sevâb kazandırır. Müellif (ra), bu konuda şöyle buyuruyor:

         “Meselâ sen الْحَمْدُ لِلَّهِ  dedin; bu kelâm, milyonlarla büyük küçük الْحَمْدُ لِلَّهِ kelimeleri, havada izn-i İlahî ile yazılır. Nakkàş-ı Hakîm abes ve isrâf yapmadığı için, o kesretli mübârek kelimeleri dinleyecek kadar hadsiz kulakları halketmiş. Eğer ihlâs ile niyyet-i sâdıka ile o havadaki kelimeler hayâtlansalar, lezzetli birer meyve gibi rûhanîlerin kulaklarına girer.”^[3]

         Bütün sâlih amelleri, الْحَمْدُ لِلَّهِ kelimesine kıyâs et. Günâhlar da böyledir. Âlemde intişâr eder, yayılır.