Şerh

 اَللَّهُ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَاْلاَرْضِ   âyetini okur. O vakit zamân-ı mâzî, bir mezâr-ı ekber değil, belki herbir asrı bir nebînin veyâ evliyânın taht-ı riyâsetinde vazîfe-i ubûdiyyeti îfâ eden ervâh-ı sâfiye cemâatlarının vazîfe-i hayâtlarını bitirmekle ‘Ellâhü Ekber’ diyerek makàmât-ı âliyeye uçmalarını ve müstakbel tarafına geçmelerini kalb gözü ile görür. Sol tarafına bakar ki; dağlar-misâl ba’zı inkılâbât-ı berzâhiyye ve uhreviyye arkalarında Cennet’in bağlarındaki saâdet saraylarında kurulmuş bir ziyâfet-i Rahmâniyyeyi o nûr-i îmân ile uzaktan uzağa fark eder. Ve fırtına ve zelzele, tâûn gibi hâdiseleri, birer müsahhar me’mûr bilir. Bahar fırtınası ve yağmur gibi hâdisâtı; sûreten haşin, ma’nen çok latîf hikmetlere medâr görüyor. Hattâ mevti, hayât-ı ebediyyenin mukaddemesi ve kabri, saâdet-i ebediyyenin kapısı görüyor. Daha sâir cihetleri sen kıyâs eyle. Hakìkatı temsîle tatbîk et...”^[1]

         “Bu acîb asrın hayâtperest ehl-i dalâleti aldatan, sarhoş eden; fânîlerden sûrî aldıkları zevki gàyet acı ve elîm olduğunu ve ehl-i îmânın ve hidâyetin aynı yerde ve o fâniyyâtta bâkìyane ve ulvî bir zevki bulunduğunu gördüm ve hissettim, fakat ifâde edemiyorum.

         “Risâle-i Nûr’un müteaddid yerinde nasıl isbât etmiş ki, ehl-i dalâlet için, zamân-ı hazırdan maadâ her şey ma’dûm ve firâkların elemleriyle doludur. Ehl-i hidâyet için mâzî, müstakbel müştemilâtıyla mevcûddur, nûrludur. Aynen öyle de, fâniyyâtta, ya’nî geçmiş muvakkat vaz’ıyyetler, ehl-i dünyâ için fenâ-yı mutlâk karanlıklarında ma’dûmdur, ehl-i hidâyet için mevcûddur, diye gördüm. Çünkü eski zamânda çok alâkadâr olduğum zevkli veyâ kıymetli ve şerefli muvakkat vaz’ıyyetleri mütehassirâne hâtırladım, müştâkâne arzûladım. Neden bu mübârek vaz’ıyyetler mâzîde kalıp fânî olsun, düşünürken, Îmân-ı Billâh nûru ihtâr etti ki; o vaz’ıyyetler gerçi sûreten fânîdirler, birkaç cihette mevcûddurlar. Çünkü Cenâb-ı Hakk’ın bâkì isimlerinin cilveleri olan o vaz’ıyyetler, dâire-i ilimde ve elvâh-ı mahfûzada ve elvâh-ı misâliyyede bâkì oldukları gibi; nûr-i îmânın verdiği bâkìyane münâsebet noktasında fevkazzamân bir vaz’ıyyette mevcûddurlar. Sen, o vaz’ıyyetleri çok cihetle ve çok ma’nevî sinemalarla görebilir ve girebilirsin diye anladım. Ve dedim: ‘Mâdem Allâh var, her şey var’ darb-ı mesel cümlesi, bu büyük hakìkatı da ifâde eder. Kimin için Allâh varsa, ya’nî Allâh’ı

Lügat: ehl-i dalâlet, ehl-i dünyâ, ebediyyen, mukaddeme, mukaddem, zelzele, ediyye, hikmet, hâdise, saâdet, teaddi, âliyye, gerçi, hâdis, âliye