Şerh

kader sizi başka bir yere gönderse,  اَلْخَيْرُ فِى مَا اخْتَارَهُ اللَّهُ hükmünce kemâl-i rızâ ile teslîm ol.”^[1]   

“Azîz, gayretli, ciddî, hakìkatlı, hâlis, dirâyetli kardeşim!

         Bizim gibi hakìkat ve âhiret kardeşlerin ihtilâf-ı zamân ve mekân sohbetlerine ve ünsiyyetlerine bir mâni’ teşkîl etmez. Biri şarkta, biri garbta, biri mâzîde, biri müstakbelde, biri dünyâda biri âhirette olsa da berâber sayılabilirler ve sohbet edebilirler. Husûsen bir tek maksad için bir tek vazîfede bulunanlar birbirinin aynı hükmündedirler.”^[2]

Bir gün Hacı Hulûsî Bey (ra)’a: “Üstâd Bedîüzzamân Hazretlerinin fotoğrafını çoğaltıyorlar.” dediler. O zât:

“Allâh, Allâh! Fotoğrafa ne gerek var. Kâğıttır, birisi alır yırtar. Üstâd Hazretlerine hürmetsizlik olur. Böyle yapmayalım. Kalb içerisinde Üstâd’la görüşelim. Ben, her sabah Üstâd Hazretleriyle ve babamla görüşüyorum. Her ikindi dersinde de Üstâd Hazretleri derse geliyor. Şimdi Üstâd buradadır. Kör olanlara neyi göstereceksin,” dedi.

Üstâd Hazretlerinin mezkûr iki mektûbunda; iki ehl-i hakìkat için zamân ve mekân kaydı olmadığı ve istedikleri zamân görüşebilecekleri açıkça ifâde edilmektedir. Hem Müellif (ra) gelecek mektûblarında ise, hakìkat meşrebinde sohbet etmek ve görüşmek isteyenler için Risâle-i Nûr’u okumalarını tavsiye etmekte ve Risâle-i Nûr içinde kendisiyle görüşebileceklerini beyân buyurmaktadır:

         “Benim ile hakìkat meşrebinde sohbet etmek ve görüşmek isteyen adam, hangi Risâleyi açsa, benim ile değil, hâdim-i Kur’ân olan üstâdıyle görüşür ve hakàik-ı îmâniyyeden zevkle bir ders alabilir.”^[3]

         “Benimle görüşmek arzûnuzu hissettim. Kardeşlerim, benimle görüşmek iki cihetle olur. Ya dünyâ cihetiyle, ya’nî hayât-ı içtimaiye-i insâniye i’tibâriyledir. Şu cihetteki

Lügat: tavsiye, gönder, mezkûr, meşreb, âhiret, ciddî, hâdim, hâlis, âhire, şelim