[2 5 2] düşman ve rakibleri oluyor. Ve pâdişâha karşı çok ünvânlarla görünüyor ve görür. Ve çok lisânlarla ondan meded ister. Ve âmirinin çok ünvânlarına mürâcaat eder. Ve düşmanların şerrinden kurtulmak için, muâvenetini çok sûretlerle taleb eder. Öyle de: Çok esmâya mazhar ve çok vazîfelerle mükellef ve çok düşmanlara mübtelâ olan insân, münâcâtında, istiâzesinde çok isimleri zikreder. Nasıl ki nev-i insânın medâr-ı fahri ve elhak en hakìkì insân-ı kâmil olan Muhammed-i Arabî Aleyhissalâtü Vesselâm, Cevşenü’l-Kebîr nâmındaki münâcâtında binbir ismiyle duâ ediyor; ateşten istiâze ediyor. İşte şu sırdandır ki Sûre-i

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ * مَلِكِ النَّاسِ * إِلٰهِ النَّاسِ * مِن شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ *

de üç ünvân ile istiâzeyi emrediyor ve  بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ  de üç ismiyle istiâneyi gösteriyor.”^[1]

O hâlde yirmi dört saat zarfında hangi ismin tecellîsi altında bulunduğumuzu anlamak ve o esmâya ilticâ etmek vazîfemizdir.

          Mevcûdât-ı âlem içinde en mükemmel âyine insândır. İnsân nev’i içinde ise en mükemmel âyine, Hazret-i Muhammed (asm)’dır. Zîrâ bin bir ism-i İlâhî’yi sîreten ve sûreten en mükemmel ve en câmi’ bir sûrette gösteren, Mir’ât-ı Muhammed’dir.

         “Âyinedir bu âlem, her şey Hak ile kàim

         Mir’ât-ı Muhammed’den Allâh görünür dâim.”^[2]

         Cenâb-ı Hak, o âyinede cemâl-i bâ kemâlini seyrediyor. İşte bu maksad için Habîbine mi’râc gecesinde mebde ile müntehâyı birleştirerek O Zât-ı Ekrem (asm)’ı bütün âlemin fevkine çıkarıp huzûruna celbediyor ve o âyinede cemâl-i bâ kemâlini bizzât kendisi seyrettiği gibi; O’na da seyr ettiriyor.