Şerh

de ayrıca kendisine mahsûs bir lezzet-i münezzehe alır. İşte böyle bir lezzet-i münezzehe, mevcûdât-ı âlemin böyle hâlden hâle, tavırdan tavra geçmesini iktizâ ediyor.

         Bu Üçüncü Remiz’de ise isbât edildi ki; mevcûdât-ı âlem, ölüm ile yokluğa ve hiçliğe gitmiyor. Belki dâire-i kudretten dâire-i ilme geçiyor, âlem-i şehâdetten âlem-i gayba gidiyor, âlem-i teğayyür ve fenâdan, âlem-i nûr ve bekàya müteveccih oluyor. Mâdem esmâ-i İlâhiyye bâkìdir. Elbette o bâkì olan esmâ, bâkì âyinedârları ister. Bu da mevcûdât-ı âlemin bu dâr-ı fânîden dâr-ı bâkìye geçmesini iktizâ eder. Öyle ise mevcûdât-ı âlem, ademe ve fenâya gitmiyor. Tebeddül ve tegayyür ile yalnız i’tibârî taayyünleri değişiyor. Hakìkatleri, mâhiyyetleri ve hüviyyet-i misâliyyeleri bâkì kalıyor. Demek bâkì olan esmâ, âyinedârlarını bekàya mazhar etmek için âlemdeki bu tebeddül ve teğayyürü iktizâ ediyor.

Lügat: âlem-i gayb, hüviyyet, tebeddül, tegayyür, elbette, taayyün, udre(t), âliyye, içli