“O hevâ, hem heves, şe’ni budur dâimâ: İnsânı memsûh eder, sîreti değiştirir. Ma’nevî meshediyor, değişir insâniyet.

         Şu medenîlerden çoğunun, eğer içini dışına çevirirsen, görürsün: Başta maymunla tilki, yılanla ayı, hınzır. Sîreti olur sûret.

         Gelir hayâli karşına, postlarıyla tüyleri. İşte şununla görünür meydândaki âsârı.”^[1] 

         “O hevâ ise, şe’ni, insâniyeti derece-i melekiyyeden dereke-i kelbiyyete indirmektir. İnsânın mesh-i ma’nevîsine sebeb olmaktır. Bu medenîlerden çoğu, eğer içi dışına çevrilse, kurt, ayı, yılan, hınzır, maymun postu görülecek gibi hayâle gelir.”^[2]

         “Garâibdendir ki, o geceden evvel olan perşembe günü tenezzüh için bir tarafa gitmiştim. Avdetimde gùyâ iki yılan birbirine eklenmiş gibi uzunca siyah bir yılan sol tarafımdan geldi, benim ile arkadaşımın ortasından geçti. Arkadaşıma, o yılandan dehşet alıp korktun mu diye sordum:

         “Gördün mü?” O dedi:

“Neyi?” Dedim:

“Bu dehşetli yılanı!” Dedi:

“Yok, görmedim ve göremiyorum.”

         “FesübhânEllâh!” dedim. “Bu kadar büyük bir yılan, ikimizin ortasından geçtiği hâlde nasıl görmedin?”

         O vakit hâtırıma bir şey gelmedi. Fakat sonra kalbime geldi ki: “Bu sana işârettir, dikkat et!” Düşündüm ki, gecelerde gördüğüm yılanlar nev’indendir. Ya’nî: Gecelerde gördüğüm yılanlar ise; hıyânet niyyetiyle her ne vakit bir me’mûr yanıma gelse, onu yılan sûretinde görüyordum. Hattâ bir def’a müdüre söylemiştim: “Fenâ niyyetle geldiğin vakit seni yılan sûretinde görüyorum, dikkat et!” demiştim. Zâten selefini çok vakit öyle görüyordum.”^[3]