Şerh

     اِنَّمَا اَشْكُوا بَثّىِ وَحُزْنِى اِلَى اللَّهِ  “Ben hüzün ve kederimden dolayı sizlere şikâyetde bulunmam. (Ben derdimi ve üzüntümü, ancak Ellâhu Teâlâ’ya arzederim.) O’na sığınırım, uğradığım dert ve elemden beni kurtarmasını, ancak O kerem sâhibi Mâbud’dan duâ ve niyâzda bulunurum.”^[1] de. Ya’nî Ya’kùb (as) meâlen şöyle demek istiyor: “Oğlum Yûsuf’u kaybettiğim için nefsim üzülür. Üzülmemem lâzım gelirken, ne için üzülüyorum? İşte ben, o üzüntüyü Ellâh’a şekvâ ediyorum.”

O hâlde bizler de bütün kuvvetimizle Hazret-i Ya’kùb (as) gibi şöyle yalvarmalıyız:  “Yâ Rabbi! Sabırsızlığımızı sana şekvâ ediyoruz. Sabûr ismiyle sana ilticâ etmemiz lâzım gelirken, çok def’a gaflet ediyoruz.”

Müellif (ra) bu konu ile alâkalı olarak şöyle buyuruyor:

“Sabırsızlık ise Ellâh’tan şikâyeti tazammun eder. Ve ef’âlini tenkîd ve rahmetini ittihâm ve hikmetini beğenmemek çıkar. Evet, musîbetin darbesine karşı şekvâ sûretiyle elbette âciz ve zaîf insân ağlar; fakat şekvâ ona olmalı, ondan olmamalı. Hazret-i Ya’kùb Aleyhisselâm’ın  اِنَّمَا اَشْكُوا بَثّىِ وَحُزْنِى اِلَى اللَّهِ   demesi gibi olmalı. Ya’nî: Musîbeti Ellâh’a şekvâ etmeli, yoksa Ellâh’ı insânlara şekvâ eder gibi, “Eyvâh! Of!” deyip, “Ben ne ettim ki, bu başıma geldi” diyerek, âciz insânların rikkatini tahrîk etmek zarardır, ma’nâsızdır.”^[2]

Ey insân-ı müştekî!      اِنَّمَا اَشْكُوا بَثّىِ وَحُزْنِى اِلَى اللَّهِ   âyetinin irşâdıyla, Ellâh’tan şekvâ etme, nefsini Ellâh’a şekvâ et. “Yâ Rab! Nefsim senden gelen belâ ve musîbete karşı sabretmiyor, isyân ediyor.  Kusùr, nefsime âittir. Sen nefsimi sâbir ve şâkir eyle.” diye ilticâda bulun.

Birinci Remzin hulâsâsı şudur ki: Mülkün mâliki olan Cenâb-ı Hak, mülkünde istediği gibi tasarruf eder. Hiç kimsenin, O’nun faâliyyet ve tasarrufâtına karışmaya ve i’tirâz etmeye hakkı yoktur. Zîrâ O Zât’ın bütün icrâât ve faâliyyeti, rahmet,

Lügat: tasarrufât, tasarruf, tazammun, elbette, kurt(a), birinc, hikmet, meâlen, rikkat, âliyye