Peygamber Efendimizin (asm) amcası Ebû Tâlib'in oğlu  Hz. Cafer (ra), Bizanslılarla yapılan Mûte muharebesinde şehid düşmüştü. Hz. Cafer’in (ra) hanımı Hz. Esmâ bint-i Ümeys (r.anhâ) ile çocuklarının bundan haberi yoktu. Peygamberimizse savaş esnasında olup bitenleri Mescidde sahabîlerine haber vermişti.

Aynı gün taziye için Hz. Cafer’in (ra) evine giden  Peygamberimiz, Hz. Esma’dan (r.anhâ) çocukları sordu. Hz. Esma (r.anhâ) da çocuklarının yüzlerini yıkayıp saçlarını tarayarak Peygamberimizin (asm) huzuruna çıkardı. Peygamberimiz (asm) de onları bağrına bastı, öptü, kokladı. Bu arada mübarek gözlerinden yaşlar akmaya başladı. Hz. Esma (r.anhâ) bu durumu görünce endişelenmişti. Şöyle dedi:

“Anam-babam  size fedâ olsun, niçin ağlıyorsunuz ya Resûlallah? Yoksa Cafer ve arkadaşlarından size acı bir haber mi geldi?”

Peygamberimiz, “Evet, onlar bugün şehid oldular” buyurdu. Bu haber üzerine Hz. Esma (r.anhâ) kendini tutamadı. Ağlamaya ve dövünmeye  başladı. Peygamberimiz (asm) onun bu tavrını hoş karşılamayarak şu şekilde ikazda bulundu:

“Ey Esmâ, ağzından uygunsuz ve kaba söz kaçırma. Göğsünü de dövme!”

Haberi duyan sahabe hanımları Hz. Esma’nın (r.anhâ) yanına gelerek onu tesellîye çalıştılar.