Hz. Sa’d bin Ebi Vakkas( ra), Müslümanların yedincisiydi. İslâmiyeti en yakınlarına tebliğ ediyordu. Bu suretle kardeşi Âmir de Müslüman olmuştu. İslâmiyeti kabul edenlerin günden güne artması Mekke müşriklerinin öfkesini daha da kabartıyordu. Onlar akılları sıra hakkın önüne işkencelerle geçebileceklerini zannediyor ve sayıca çok az olan Müslümanlara her fırsatta işkence ediyor, çeşitli hakáretlerde bulunuyorlar, rahatça ibadet etmelerine müsaade etmiyorlardı. Hz. Sa’d bin Ebi Vakkas (ra) ve diğer sahabîler de ibadet yapmak için tenha yerlere, ıssız vadilere gitmeye başlamışlardı.

Bir gün Hz. Sa’d; Said bin Zeyd, Habbab bin Eret ve Ammar bin Yâsir (r.anhüm) ile birlikte Ebû Lüb vadisine gitmişlerdi. Abdest alıp namaza durdukları bir sırada, müşriklerden bir grup onları görüp yanlarına geldi. Hemen alay etmeye, yaptıkları ibadetin mânasız olduğunu söylemeye başladılar. Söyledikleri sözlere tahammül etmek mümkün değildi. Hz. Sa’d (ra), gözünü daldan budaktan esirgemeyen bir yiğitti.

Müşriklerin sözlerine tahammül edemedi. Eline geçirdiği bir deve kemiği ile onları uzaklaştırmak istedi. Müşrikler geri çekilmeyip saldırınca da niyetinin ne kadar ciddî olduğunu göstermek için kavga esnasında birinin kafasına vurup kanattı. Diğer sahabîlerin de kavgaya karışması üzerine müşrikler kaçmaya başladı. Bu hâdise dolayısıyla Hz. Sa’d (ra), Allah yolunda ilk kan akıtan sahabî olma şerefini kazandı.

Hz. Sa’d (ra) daha sonraları savaşlarda Peygamber Efendimizin (asm) yanıbaşında yer aldı. Ok atmasıyla mâhirdi. Uhud savaşının en şiddetli safhalarında, bizzat Peygamberimiz (asm) kendi mübarek elleriyle Hz. Sa’d’a ok veriyor ve “At Sa’d, at! Anam babam sana feda olsun!” diye iltifatta bulunuyordu.