lip bu zulmetli asırda imân-ı tahkíkí nûruyla câdde-i kübrâ-yı Ahmediyye (asm)’ı buluyor. Nihâyetsiz şekillere, karışıklıklara rağmen Bismillâh ile açılan Risâletü’n-Nûr kapısından girince, tıfıl iken “Ümmetî” diyen Şefîıni ciddî sevmek, ya‘nî  Sünnet-i Seniyyesine ittibâ‘ eylemenin muaccel mükâfatı olarak bulu­yor. Her emri işlerken, bu emri cânib-i Hak’tan bu ümmete getireni; her nehyi yapmamaya cebrederken, bu nehyi taraf-ı İlâhîden bu ümmete getireni düşüne düşüne, derslerde geçtiği gibi, bütün ömür dakíkaları ibâdet olabilir. Ve o Habîb-i Hüdâ, o Şefî-ı Rûz-i Cezâyı her işinde nümûne etmek azmin­den mütevellid muhabbet, o Habîbin bulunduğu áleme göçmeyi sevdirecek hâle getiriyor ve böylece مُوتُوا قَبْلَ اَنْ تَمُوتُوا sırrı tezáhür ediyor.

Tezekkür-i mevt veyâ râbıta-i mevt.

 تَفَكُّرُ سَاعَةٍ خَيْرٌ مِنْ عِبَادَةِ سَنَةٍ

Elhâsıl: Ne ararsak, hep Risâletü’n-Nûr’da güneş gibi görünüyor. Risâletü’n-Nûr şâkirdleri dikkat etseler, daha bu fânî álemde iken Livâü’l-Hamd-i Ahmedî (aleyhi’s-salâtü ve’s-selâm) altında bulunduklarını inâyet-i Hak’la anlarlar.

Âcizâne fehmedebildiğim, şu ânda kalbime gelen hakíkatlara istinâden diyeceğim ki: Bu dalâlet ve bid‘aların ve dînsiz­liğin táún ve vebâdan daha ziyâde ve daha şiddetli sârî illetleri­ne karşı Risâletü’n-Nûr’un getirdiği ve ta‘lîm ve tefhîm ettiği çok hakíkatlerden Sünnet-i Ahmediyye (asm)’a temessük dersini en hakíkí olarak alan, Risâletü’n-Nûr şâkirdleridir. Onlar bu temessük ve intisâblarının, iki kere iki dört eder kat‘ıyyetinde mazhar oldukları inâyet-i Rabbâniyye şehâdetiy­-

Lügat: sünnet-i seniyye, muhabbet, temessük, tezekkür, muaccel, seniyye, bismil, dikkat, ediyye, rağmen, sünnet, şiddet, ciddî, şekil