On Beşinci Nota: Üç mes’elesiyle, Kur’ân’daki emir ve nehyin ne kadar yerinde olduklarını ve şerîat-ı Ahmediyye desâtiri­nin, ne kadar ma‘kúl ve mantıkí esâslara istinâd ettiğini ayân beyân göstermektedir. Çok kusúrlu ve áciz talebeniz, aldığı feyizleri ancak metindeki yazıları tekrârla ifâde edebilir. Hıtábı azaltmak için, sözü itnâba düşürmemek daha ma‘kúl düşüncesiyle, ma‘rûzátımı kısa kesmeyi daha faydalı görüyorum.

Hulûsí

Mektûb No: 41

Hulûsí Bey’in bir fıkrasıdır. [79]

Azîz Üstâdım,

“On Dokuzuncu Mektûb”u bir mecliste ve bir Cum‘a gecesi okumak niyyetiyle üzerime almıştım. Şiddetli yağmurlu bir gece idi. O mecliste okumak üzere elimi cebime koydum, o mübârek eser yerinde olmadığını hayretle gördüm. Eseri koyduğum cep yırtık ve delik olmadığı gibi, ben de başka hîç bir yerde durmadığıma göre bu hâle hayret etmemek kábil mi? O geceyi uykusuz geçirdim, müteessir oldum. Hazret-i Gavs’tan bu mübârek eseri istedim. Lillâhi’l-hamd, ertesi günü, bu eseri dinlemekle namâza başlamış olan bir muallim vâsıtasıyla bulundu. Şakır şakır yağmur altında ve çamur içinde bu mübârek eser bulunsa bile artık okunmayacak derecede olacağını tahmîn edersiniz, değil mi? Şâyân-ı hayret ve câ-yı dikkat ve medâr-ı ibrettir ki, en ufak bir leke bile olmamıştır.