6. Elhamdü lillâh, buraya gelen nûrlu eserlerin, husúsıyyet ve mahremiyyet kayıdlarına bir derece dikkat ederek intişârına çalıştığım hâlde, yüz bin kere şükür ve minnet ol Hálık-ı Azím’e, bir mâni‘ ve şer zuhûr etmemesi, ilh…

Açık, záhir, bâhir ve kat‘í bir himâye ve sıyânet-i ma‘neviyye netîcesi ve Risâle-i Nûr şâkirdleri arasındaki hakíkí ihlâs ve tesânüdün parlak bir tecellîsidir.

Sun‘í bir tevâzu‘ için değil, hakíkati ifâde için derim ki; bundan evvel Sabri Efendi kardeşimize yazdığım küçük mektûbumda da zikrettiğim vechile, Risâle-i Nûr şâkirdleri vücûd-i ma‘nevîsinde ancak küçük bir ayak parmağı kadar bir kıymeti olan bu bî-çâre kardeşinizi, Hálık’ımız bu günâhkâr abdini nihâyetsiz in‘ám ve ihsânına lâyık görmüş ki, Risâle-i Nûr nâşiri­ne bir talebe, Risâle-i Nûr şâkirdlerine bir kardeş, Kur’ân hádimlerine bir arkadaş etmiştir. Arabî ve Fârisî bilmeyen, ilim ve medrese görmeyen bir ásí abdine, hikmet-i Samedâniyyesiyle böyle bir ikrâmda bulunuşu, elbette bir hikmete müsteniddir. O da herhâlde Risâle-i Nûr’la alâkadâr olanlar arasındaki safvet ve ihlâsla, Risâle-i Nûr’un ınd-i İlâhîdeki derecesine ve hizmetin ulviyyetine atfolunur.

İşte Risâle-i Nûr şâkirdlerinden en gayr-ı nâfi‘ bir uzva, misâl olarak zikredilen bu kadar açık himâye ve sıyânet-i İlâhî vâkı‘ olursa, diğer münevver unsurlara ne derece ikrâm ve inâ­yet olacağı kıyâs olunabilir.

Elláh’ın inâyetine, Peygamberimiz Muhammed Mustafâ sallelláhu teálâ aleyhi vesellem Efendimiz Hazretlerinin imdâd ve rûhâniyyetlerine istinâd ederek, Elláh rızásı için hizmete koşan, yekdiğerini ma‘nevî ve uhrevî kardeş tanıyan, başta

Lügat: mahremiyyet, peygamber, muhammed, yekdiğer, elbette, medrese, remiyye, dikkat, efendi, hikmet, hizmet, minnet, uhrevî, bâhir