Mektûb No: 31

Hulûsí’nin fıkrasıdır.

Bir “Mirkátü’s-Sünnet” olan mübârek mektûb hakkındaki ihtisâslarımızı arza maalesef muktedir değilim. Fakat, istikámetli tefsîr, i‘câzlı beyân, nûrlu i‘lân gibi şânına lâyık ta‘bîrle tavsíf edebileceğim “Beşinci Lem‘a”nın on bir nükteyi ihtivâ edişini ma‘nidâr buldum. Sanki, ma‘nen diyor: Îfâ-yı sünnetle mükellef olduğumuz, ol Nebiyy-i Zî-şânın taraf-ı İlâhîden getirip haber verdiği yakínen ma‘lûm olan şeylerin hak olduğunu bilip, kalble tasdîk ve dille ikrâr etmek súretiyle ta‘rîf olunan îmân ve İslâmın şartlarının mecmûu olan on bir adediyle bu nûrlu mektûbdaki nüktelerde sarîh tevâfuk vardır. Mâdem böyledir; mü’minim diyen, ittibâ-ı sünnet etmeli. “Elhamdü lillâh Müslümânım” iddiásında bulunan ve لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ ıtâbından kurtulmak isteyen, sünnete yapışmalı ilh. hakáikı ders veriyor.

Bu mektûbu almazdan evvel -Elláh hayretsin- bir gece ru’yâmda büyük bir câmi‘de bulunuyorum. Namâz kılındıktan sonra, ben kapıya yakın bir yerde ayakta duruyorum. Baktım, mihrâbın sol tarafından küçük ve toplu bir cemâat geliyor. Bana yaklaştıkları zamân, “İşte Abdülkádir-i Geylânî Hazretleri” diye kulağıma bir ses geldi. Gayr-ı ihtiyârî, “Me­ded yâ Gavs-ı A‘zam!” diyerek, ağlayarak ayağına kapandım. Mübârek sol elleriyle beni yerden kaldırdılar ve şefkat gösterdiler. Kendileri uzun boylu, çok mehîb ve üzerlerinde siyah bir