işâret ve îzáh buyurulan tevâfukları, garîk-ı beht ü hayret etti. Dört küçük sûredeki hurûfâtın tevâfukát vechine kısmen işâret eden ikinci eser: Hakka ki mu‘ciznümâdır. Nebiyy-i Âhirzamân, medâr-ı fahr-i cihân, sebeb-i hılkat-i ekvân ve nüzûl-i Kur’ân, Peygamberimiz Muhammed Mustafâ (sallelláhu teálâ aleyhi ve alâ âlihî ve eshâbihî ve ezvâcihî) Efendimiz Hazretlerinin eser-i hikmet ve rahmet olarak, şimdiye kadar mahfî kalmış mu‘cizelerinden i‘câz-ı Kur’ân’a taalluk eden ve gaybî tevâfuk nâmıyla Sevgili Üstâdımız tarafından mevkı-ı intişâra vaz‘ olunan bu emsâlsiz eserlere karşı duyduğum ma‘nevî zevk u feyzin binden birini bile arz edemeyeceğim. Ve mazhar oldu­ğumuz bu kadar azím niam-ı İlâhiyyeye ve kerem-i Sübhâniy­yeye karşı şükürden ácizim.

 اَللّٰهُمَّ حَصِّلْ مُرَادَنَا وَ مَقْصُودَ اُسْتَادِنَا سَع۪يدِ النُّورْس۪ى بِحُرْمَةِ حَب۪يبِكَ الْمَكِّىِّ الْمَدَنِىِّ الْهَاشِمِىِّ الْقُرَيْشِيِّ

“Yirmi Dokuzuncu Mektûb”un “Yedinci Kısım”ından bir súret Abdülmecîd Efendi kardeşimize göndermiştim. Cevâbında ezcümle diyor ki: “Seydâ’nın bintü’l-fikri o güzel kıza, Hulûsí ile Abdülmecîd’den maadâ her kim bakarsa câiz değildir. Mahrem olanlar da, bu husústa nâ-mahremdir. Bu gibi kızların dışarıya çıkmaları, hîç bir menfaati te’mîn etmediğini ve bi’l-akis büyük bir mazarratı intâc edeceği ihtimâli kavlini Seydâ’ya yazsan iyi olur. Eski Saíd’in hiddeti, yenisinde de vardır. Hâlbuki, Yeni Saíd, insânoğullarıyla izâa-i vakit etmemeli. Meslek ve meşrebi öyle iktizá ediyor. Her ne ise... Cenâb-ı Hak Hâfız-ı Hakíkídir.”

Bendeniz de kısaca şu meâlde cevâb vermiştim:

“Bu mütálea bizler için doğrudur. Fakat, dünyâya arkasını 

Lügat: peygamber, mazarrat, muhammed, mazarra, menfaat, taalluk, efendi, gönder, hiddet, hikmet, meşreb, nebiyy