da mevcûd olan ihtisâsâtımı nâtık, sönük ifâdâtımı Risâletü’n-Nûr’a takrîz yapmak husúsundaki niyyet-i Üstâdânelerine bir şey demeye hakkım yok. Fakat, benim o perîşân ifâdelerim, güneşin yanına mum yakmak kabîlinden olacak ve muhtemelen hakíkatteki sönüklüğüne rağmen o Nûrların komşuluğundan, ayna-dârlığından hisse-mend olarak nisbî bir parlaklık arz edebilecektir.

Risâletü’n-Nûr’un müstemi‘leri arasında, Sultán Abdülhamid’in devrinde Kerbelâ’da senelerce müderrislik hizmetinde bulunmuş olan Hacı Abdurrahmân Efendi nâmında 88 yaşında bir hoca vardır. Her def‘aki mütáleadan büyük memnûniy­yet göstermekte, “Çok istifâde ettim, Elláh râzı olsun” demek­te ve çok duá etmektedir. “Yirmi Altıncı Mektûb”un “Üçüncü Mebhas”ını gayr-ı ihtiyârî muhtelif rütbede mühim zâtlara okudum. Hepsi, “Çok doğru, çok güzel” dediler.

Evet, bu fakír çok tecrübe ettim ve yakín hâsıl ettim ki,

وَقُلْ جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ (ilâ âhiri’l-âyeh) âyetinin lâ-yemût mu‘cizesi vardır. Bu def‘aki mektûbları bir kaç def‘a muhtelif küçük cemâatlere okumak nasíb oldu. Bunların birinde mühim bir álim de vardı. Cümlesi hayret ve takdîrlerini izhâr ettiler. Benim fikrime gelince:

Bütün Risâletü’n-Nûr ve Mektûbâtü’n-Nûr, ihtiyâc-ı zamâna göre her sınıf erbâb-ı dîn ve hattâ müfrit muannid olmamak şartıyla, dînsizleri bile ilzâm ve iknâ‘ edecek derecededirler. Fakat, -dünyâ bu- sevk-ı menfaat, hırs-ı câh, küfür ve inâd, gaflet ve kesel, şirk ve dalâl gibi ilâcsız hastalıklara tutulanlar için, bu Nûrlara karşı göz yummak, görse bilse kabûl etmemek, gördüğünü inkâr etmek, hak ve hakíkati reddetmek gibi

Lügat: muhtemel, menfaat, muannid, tecrübe, efendi, hizmet, rağmen, inkâr, istif, nisbî