lığıyla berâber uhdeme verilmiş olan bir kaç maddî vazífelerin taht-ı te’sîrinde dimâğım meşgúl ve ádetâ meşbû‘ olduğundan, o mübârek cevherlerinize mukábil ádî boncuk bile ibrâz edemeyeceğim.

Biliyorsunuz ki, çok ifâdelerimde sizi taklîd ettiğim birinci sebebi, merbûtiyyet-i hálisánemin; ikinci sebebi, kudret-i kalemiyyemin kifâyetsizliğidir. Fakat, mübârek “Yirmi Dör-düncü Söz”de misâli geçen fakír gibi, ben de derim: Ey sevgili Üstâdım, eğer gücüm yetse, elimden gelse bütün o nûrlu “Sözler” ayarında kelimelerden mürekkeb cümlelerle size ma‘rûzátta bulunmak isterim. Fakat, biliyorsunuz ki, yok. Niy­yetime göre muámele buyurunuz.

Hulûsí

 

Mektûb No: 10

 

Eser, emsâli gibi nûrlu ve hikmetlidir. İnşâelláh, temennî buyurduğunuz vecihle ümmet-i Muhammed’in ictimâí ve pek mühim bir yarasına kat‘í devâ olur. Doğrudan doğruya nûr-i Kur’ân olan mübârek “Sözler”in kasd ü işâret edilmek istenildiğini arz ettim ve makám-ı tasdîkte şimdiye kadar kendisine bir kaç “Söz”ü de okudum ve imkân buldukça da okuyacağım. Lâ-yüadd ve lâ-yuhsá niam-ı Sübhâniyyesine mazhar olduğum Elláhu Zü’l-Celâl Tebâreke ve Teálâ ve Tekaddes Hazretleri­ne hamd ü şükürden áciz, isyânla âlûde iken; zât-ı üstâdâne­leri bizi izn-i Rabbânîyle o mübârek münevver “Sözler”le irşâd edip zulmetten nûra çıkardınız.

Lügat: kalemiyye, muhammed, udre(t), birinc, hikmet, kelime, yetime, imkân