Mektûb No: 3

 

Muvâsalatımın ilk gecesi pederimin misâfirlerine tahsís eylediği odaya devâm eden zevâta, mütevekkilen alelláh, akşâmla yatsı arasında Risâle-i Nûr’u okumaya başladım.

Sevgili Üstâdım,

Evvelce arz ettiğim vechile, ben artık bir şey için yaşadığımı zannediyorum. O da, Üstâdım olan Dellâl-ı Kur’ân’ın vazífe-i me’mûre-i ma‘neviyyesini îfâda kendilerine pek cüz’î bir yardım ve Kur’ân hesâbına cüz’î bir hizmetkârlıktan ibârettir. Orada bulunduğunuz müddetçe Hazret-i Kur’ân’dan hakíkat-i îmân ve İslâm hesâbına vâkı‘ olacak istihrâc ve tecelliyyâttan mahrûm bırakılmamaklığımı hássaten istirhâm ediyorum.

İnşâelláh, müstecâb olan duánızla Elláhu Zü’l-Celâl, Risâle-i Nûr hizmetinde ümîd ve arzû ettiğim netîceye vâsıl, merhûm ve mağfur Abdurrahmân gibi âhir nefeste îmân ve tevfîk ve saádet-i bâkıyyede iki cihân serveri Nebiyy-i Ekremimiz Muhammedeni’l-Mustafâ (sallelláhu teálâ aleyhi ve sellem) Efendimize ve siz muhterem Üstâdımın arkasında ve yakınında komşuluk vermek súretiyle a‘mâl-i hakíkıyyeye nâil buyurur.

Risâle-i Nûr gerçi záhiren sizin eserinizdir. Fakat, nasıl ki, Kur’ân-ı Mübîn Elláh’ın kelâmı iken Seyyid-i Kâinât, Eşref-i Mahlûkát Efendimiz nâsa teblîğe vâsıta olmuştur; siz de bu asırda yine o Furkán-ı azímin nûrlarından bugünün karma karışık sarhóş insânlarına emr-i Hak’la hıtáb ediyorsunuz. Öy-

Lügat: emr-i hak, hizmetkâr, muhammed, muhterem, efendi, hizmet, medeni, nebiyy, seyyid, gerçi