Sarfiyyece ‘elfün’ okunur. Elfün ise, bindir. Demek, bin iki yüz doksan dörtte dünyâya gelecek bir mürîdi, bu مُر۪يد۪ى  lafzında murâddır. Çünkü, لِمُر۪يد۪ى ’de lâm sayılsa iki yüz doksan dört eder ki, bir tek fark ile Saíd’in târih-i velâdetine tevâfuk eder.  Esâs Arabî sayılsa fark yoktur. Lâm’sız مُر۪يد۪ى ise iki yüz altmış dört eder. ‘Molla Saíd’ dahi iki yüz altmış beş eder. ‘Molla’daki elif bine işâret olduğu için, mütebâkísi iki yüz altmış dört kalır.

“Elhâsıl: Şu zamânda dellâl-ı Kur’ân ve hádim-i Furkán olan o adamın iki ismi ve iki lakabı var. ‘Elkürdî’ lakabı ile ‘Molla Saíd’ ismi, أَنَا لِمُر۪يد۪ى fıkrasında záhir görünüyor. ‘Nursî’ lakabıyla ‘Bedîuzzamân Saíd’ ismi,  كُنْ قَادِرِىَّ الْوَقْتِ fıkrasında âşikâr görünüyor. Hattâ, hizmet-i Kur’âniyyede en mühim bir arkadaşı ve hális bir talebesi olan Hulûsí Bey’e, لِلّٰهِ مُخْلِصًا تَع۪يشُ سَع۪يدًا صَادِقًا بِمُحَبَّتِى fıkrasında işâret olduğu gibi, diğer bir kısım talebelerine işâretler var.” [70]