“Azîz âhiret kardeşim ve hizmet-i Kur’ân’da gayretli arkadaşım ve ders-i esrâr-ı îmânîde zekâvetli ve ferâsetli talebem. Ve VEFÂTIMDAN SONRA SADÂKATLİ VÂRİSİM, BİRÂDERZÂDEM...” [57]

“Mektûbun bana te’sîr etti. Fakat, hakíkatı düşündüm, o teessür gitti. İşte, hakíkat şudur ki: Mâbeynimizdeki münâse­bet ve uhuvvet inşâelláh hális ve lillâh için olduğundan, zamân ve mekânla mukayyed olmaz. Bir şehir, bir vilâyet, bir memleket; belki küre-i Arz, belki dünyâ, belki Álem-i Vücûd, iki hakíkí dost için bir meclis hükmündedir. Böyle dostluk ve kardeşliğin firâkı yok, hep visáldir. Fânî, mecâzî, dünyevî dostluklar sáhibleri firâkı düşünsün, bize ne!

“Mezhebimizde (mesleğimizde) firâk yok. Sen nerede bulunsan, şu kardeşin ile ellerinizdeki ‘Sözler’ vâsıtasıyla sohbet edebilirsin. Ben de istediğim zamân seni yanımda dergâh-ı İlâhîye berâber el açıp niyâz etmek súretinde görebilirim. Eğer kader sizi başka bir yere gönderse, اَلْخَيْرُ ف۪ى مَا اخْتَرَهُ اللّٰهُ hükmünce kemâl-i rızá ile teslîm ol. Hem senin gibi, inşâelláh kalbi selîm, aklı müstekím, hakíkí îmân dersini veren zâtlara başka yerler da-ha ziyâde muhtâcdır. Eğirdir’de lillâhi’l-hamd îmâna çok hizmet ettin. Eğirdir’den ziyâde başka yerler belki daha muhtâcdır.” [58]

“Sizin gibi, hakíkí kardeşlerimle uzaklığın alâmeti olan mükâtebe ádetim değil, çünkü ma‘nen berâberiz.” [59]

“Hîç merâk etme seninle muhábere MA‘NEN devâm eder. Bütün mektûblarımda ‘Azîz sıddîk kardaşlarım’ dediğim

Lügat: küre-i arz, memleket, mukayyed, dünyevî, teessür, uhuvvet, zekâvet, alâmet, dergâh, gönder, hizmet, meclis, âhiret, âhire, şehir