gelir. Ben, her ne kadar Elláh’ı görmüyorsam da, O beni görü­yor. Dâimâ O’nun huzúrundayım. O huzúr, benden edeb ister. Nerede ve ne hâlde bulunursam, edebi muhâfaza etmeliyim.

“Ümîd”: Ben insânım, küçük, büyük kusúrlardan kendimi muhâfaza edememekliğim mümkündür. Şâyet böyle kusúr ve günâha girersem, “El-Emân!” diyerek, pişmânlık duyarak Rabb-i Rahîm’ime ilticâ ve bir daha o kusúr ve günâha girmezsem afv olunurum. Çünkü, Rabb’imin rahmeti, benim günâhımdan çok büyüktür. Öyle ise, rahmetinden ümîd kesmem.

2- “İ‘tidâl”: İstikámet demektir. Emrolunduğu gibi istiká­mette gayret edeceğiz. Ya‘nî, biz abdiz. Ma‘bûd’umuza itáat, verdiği hesâbsız ni‘metlere şükür ve hamd etmek, başta farzlar olmak üzere İlâhî emirlere kayıtsız şartsız severek bağlanmak ve bir abd-i mükerrem olan sevgili Peygamberimiz (sav)’i ve onun vârislerini kendimize örnek, rehber tanımak ile istikámet edilmiş olur.

Netîce ise, o Elláh’a áiddir. Biz, Rabb’imizi Rahîm ve Gafûr biliyoruz ve O’ndan bunu bekliyoruz. İnşâelláh öyle de bulacağız.

3- “Ehl-i kál, ehl-i hâl”: “Telvîhât-ı Tis‘a”yı okuyunuz. Tafsílât orada vardır. Bizce şerîatsız ne tarîkat ve ne hakíkat ve ne de ma‘rifet olamaz.

Kál ehli demek, şerîatın záhirine uymuş, ma‘nen terakkí için ma‘nevî cihâz ve letáifi gereği gibi işletmemiş demektir. İnsânın et, kemik ve kıl gibi cismâniyyeti olduğu gibi; kalb, rûh, sır gibi ma‘nevî cihâzları da vardır. Bunlar boşuna verilmemiş­lerdir. Bu cihâzlara letáif denilir. Bu letáifi şerîat mîzânına göre kullananlarda ba‘zı hâller záhir olur.