بِاسْمِهِ سُبْحَانَهُ

اَلسَّلاَمُ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَةُ اللّٰهِ وَ بَرَكَاتُهُ

Çalışkan ve İhlâslı Âhiret Kardeşim!

Suâllerinize cevâbım, melfûftur. Hastam hakkındaki şifâ duánızdan dolayı, Elláh sizden râzı olsun, derim. Sizi ve bütün alâkadâr sevdiklerinizi Elláh’a emânet eder, hayr duálarınızı beklerim. Okuyamadığınızı okutup, anlaşılmayan husúsları sorarsınız.

Ba‘zı suâllerinizin cevâbı:

1. (“Yirmi İkinci Söz”de geçen) temsîldeki iki adamdan biri mü’min ve sálih, diğeri kâfir veyâ fâsık kimsedir. Bunların ervâh áleminden rahm-ı mâdere gelip orada bir müddet kalmaları, “havuzda yıkanmaları”dır.

“Fevka’l-áde te’sîr”, rahm-ı mâderde sıra ile nutfe, kan pıhtısı, bir parça et, kemikler hâline gelmek ve o kemiklere etlerin giydirilmesi ve nihâyet küçücük bir insân cesedi hâline gelmelerindedir ki; bu da ancak Elláh’ın havl ve kuvvetiyle olduğun­dan fevka’l-áde te’sîr denilmiştir.

“Gözlerini açtıkları vakit…” Rahm-ı mâderden bu âleme geldikten sonra ákıl ve bâliğ olmalarıdır.

Bundan sonraki kısımların îzáhına ihtiyâc yoktur. Azıcık tefekkürle halledilebilir. Tefekkürü kolaylatmak için deriz ki: Zâriyât Sûresi’’nin 56. âyet-i kerîmesinde; “Ben cin ve insi halk ettim ki; ancak Bana ibâdet edip, Beni bileler ve Hálıkıyyetim ve Vahdâniyyetim onlarla ma‘lûm ola” fermân buyrulduğu üzere, yaratılmaktan gáye, Ma‘bûd’u tanımak ve bilmek ve O’na ibâdet etmektir.