5- Bu fakírde tahsíl hayâtında başlayan husúsí bir meyelân-ı hayr vardır. Şöyle ki: Bildiğimi bilmeyenlerden esirgememek, onlara şefkatle ve hislerini rencîde etmeden yardım etmek husúsudur. Bunda yalnız vicdânî bir zevk duymayı kâfî görüyor; kimseden aslâ ne maddî ve ne de ma‘nevî bir karşılık beklemiyorum. Orduda bulunduğum zamânlarda, zábitán ve efrâda maddî ve meslekî husúsları en iyi ve en amelî bir şekilde öğretmek, ma‘nev‘íyyâtlarını da takviye etmekten aslâ hálî kalmadım.

خَيْرُ النَّاسِ مَنْ يَنْفَعُ النَّاسَ اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ هٰذَا مِنْ فَضْلِ رَبّ۪ي

Hizmet-i Kur’âniyyeye, bidâyette yalnız yazmak ve okumakla devâm ettim. Sonradan kaderin sevkı ile bugün ta‘kíb ettiğimiz usûlü tatbîke başladım ve meâlen, “İnsânların hayırlısı, insânlara menfaatli olan kimsedir” veyâ “İnsanların hayırlısı, insânlar için ziyâde menfaatli olan kimsedir” hadîslerini rehber ittiház ettim. Hîç kimsenin kanâatına müdâhaleye hakkım yoktur. Okumak, öğrenmek içindir. Öğrenmek, başkalarına öğrendiğini ya yazı ile veyâ lisânen söyleyerek nakletmek içindir. Bir şeyi anlamadan okumak, okuyana bir fâide getirmeyeceği gibi, dinleyenlere de fâideli olmayacağını tecrübelerimle anlamış bulunuyorum.

6- Kimseden sevmek, hürmet ve medh etmek beklemiyorum. Dâimâ, hüsn-i zanna lâyık olmayıp hayır duáya muhtâc bulunduğumu beyân ediyorum.

7- Üstâd’ın tam taklîdi, bizler için kanâatimce imkânsızdır. Mümkün olan, ondan bize mîrâs kalan eserlerine sáhib çıkmak ve ihlâs düstûrlarını tam kavrayıp icrâ için himmetimizi buraya teksîf ve “Yirmi Altıncı Mektûb”un “Onuncu Mes’elesi”ndeki

Lügat: bidâyet, menfaat, meslekî, takviye, tecrübe, himmet, hizmet, meâlen, şefkat, fâide, imkân, şekil