değilim.’ Fakat, Saíd olarak senin dersinde, seni dinlemek istiyorum” diye îzáh etmiştir ki; bu îzáhın ma‘nâsı da, onun okuma­sını aynen taklîd değildir. Onun nûrlu eserlerinden faydalan­mak çâresini aramaktır.

Hem Zât-ı Risâlet’e salevât-i şerîfe getirmek, tek başına bir tarîk-i hakíkattır. Hem Peygamberimiz (sav); “Benim üzerime çok salevât getiriniz” diye emir buyurmuş. Üstâd Hazretleri de bundaki hikmeti eserlerinde beyân etmiştir.

3- Benim sobbetlerde okuduğum salevât-ı şerîfe, merhûm Pederimin, hayâtında senelerce devâm ettiği bir salevâttır ve hakkında; “Bir kimse sabâh ve akşâm bu salevâtı okursa, kıyâmet gününde ona şefâat olunur. Ya‘nî, şefâatı hak eder” rivâyeti vardır. Üstâd Hazretleri, bu salevât-ı şerîfeden yalnız bir kelimeyi aslından tebdîl buyurmuş, rivâyet hakkında da, “Görmemişim. Ama, içindeki parlak kelimeler, bu rivâyete lâyık olduğunu gösteriyor” diye cevâb vermişlerdir.[9] İşte, okumamızın sebebi budur. Herkese bir mecbûriyyet yükletilmemiştir.

4- Bir rü’yâ-yı sádıkada ma‘nevî makâmına girdiğim zamân; “Günde iki def‘a beni göreceksin” tarzındaki emirlerini, kendilerine arz ve ta‘bîrini ricâma karşı; “Ben, her sabâh seni yanımda hâzır edeceğim. Akşâmları da ben senin dersinde bulunacağım” diye ta‘bîr buyurmuşlardı. İşte lillâhi’l-hamd, vefâtlarına kadar bu hâl böyle devâm etti. Kim ziyâretlerine gitse; “Hulûsí, sabâhleyin burada yanımda idi” buyurmuş ve derslerimizde de ma‘nen hâzır olduğuna hîç şübhemiz kalmamıştır. Vefâtların­dan sonra derslerde ma‘nevî bir inâyet hissetmekteyim. Derslerin ba‘zan çok feyizli oluşu da bundandır.