başta Habîbulláh (asm), bütün sevdiklerimizin gittikleri áleme göçmesi, vefâtıyla tahakkuk etmiştir.

Hayâtında, eserleri şahsına bağlamadığını; hem eserlerinde, hem şifâhî müsâhebelerinde, müteaddid def‘alar emreden muhterem Üstâd’ın vefâtı, şâkirdlerin dağılmalarını değil, bel­ki aralarındaki sû-i tefehhümleri de

 وَاِذَا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِرَامًا[5]  sırrınca izâle ederek, ihlâs kái­delerini ihlâl etmeden ve enâniyyete düşmeden devâm ettir­melerine sebeb olacaktır. Îmân-ı tahkíkí dersleri alan  Risâle-i Nûr şâkirdlerine yakışanı da budur.

İkinci endişeli ve şübheli suâle gelince: Nûr’un mesleği, tarîkat değildir ki bir babaya lüzûm görülsün ve bir postnişîne ihtiyâc olsun. “İhlâs Risâlesi” bu suâle kâfî ve mukni‘ cevâb verdiğinden, sözü o risâleye bırakarak hátıra gelen şöyle bir suâle cevâb vermeğe çalışalım:

Suâl: Mâdem ki, merhûm Üstâd’a, Elláh’ın bir me’mûru diyorsunuz. Nûr’un mesleği de tarîkat káidelerine tâbi‘ olmadığına göre, böyle bir me’mûra artık ihtiyâc yok mu? Varsa kimdir veyâ ne zamân böyle bir me’mûru Elláh gönderecektir?

Elcevâb:

لاَ يَعْلَمُ الْغَيْبَ اِلاَّ اللّٰهُ “Gaybı, ancak Elláh bilir.” Bizler buna kániız ki; Risâle-i Nûr’un kalblerdeki fütûhâtı, inâyât-ı Hak’la devâm edecek. Belki Üstâd’ın hayâtından ziyâde vefâtından sonra Risâle-i Nûr’dan istifâde edenler çoğalacak. Bunlar, umûm mevcûda göre adeden azlık da olsalar, bir gün gelecek ki; eser-i rahmet ve inâyet olarak zü’l-cenâheyn bir zât,

Lügat: muhterem, tahakkuk, tefehhüm, endişe, gönder, teaddi, endiş, istif, şübhe