ni müşevveş pek kusúrlu kardeşinizin inşâelláh bu sönük kısa yazısı, niyyetindeki ihlâsına perde olmaz. Müstaid ve müteyak­kız kalbli fedâkâr kardeşlere, hizmet için yeni bir şevk vesîlesi olur.

 وَمِنَ اللّٰهِ التَّوْفِيقُ

Hazret-i Üstâd’ın rahmet-i Rahmân’a kavuşması, ba‘zı kimselerde acîb şeyleri hátıra getirmiş. Ezcümle diyorlar ki:

1) Üstâdın vefâtıyla şâkirdleri dağılacaklar mı?

2) Yerine kim bu vazífeyi devâm ettirecek?

Eğer hizmet, Üstâd’ın şahsına münhasır ise, baş giderse, ayak pâyidâr olmaz. Bu şübheli ve endişeli sözlere cevâben deriz ki:

1) Merhûm Üstâd, bu vazífeyi birinden devralmamıştır. Zulümler ve işkencelerle geçen hayâtında Kur’ân ve îmân hizmetinde Elláh tarafından çalıştırılmıştır. Saíd bir çekirdek idi. Çürüdü, gitti. Fakat, ondan nûrânî Risâle-i Nûr Külliyyâtı bir şecere-i túbâ gibi ve yüz otuz parça Risâle-i Nûr eczâları Cen­net meyveleri gibi yetişti. O mübârek eserleri kim okumuş veyâ dinlemiş ve kabûl etmişse, onlar da Risâle-i Nûr’un talebeleri, Kur’ân’ın tilmîzleri ve bu mübârek meyvelerin garazsız, ıvazsız nâşirleridirler. Peygamber (sav) Efendimiz’in vefâtından son­ra başka bir peygamber gelmemiştir ve gelmeyecektir. Fakat, şerîatı ve ona inzâl buyrulan Kur’ân, hurûfuyla, nukúşuyla ebede kadar hıfz-ı İlâhî ile mahfûzdur. İslâmiyyet de, vefât-ı Nebevî’den sonra çok şa‘şaalı bir súrette parlamış ve intişâr etmiştir.

اِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَاِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ  [4] fermânı, Kur’ân’ı

Lügat: peygamber, şecer(e), işkence, efendi, endişe, hizmet, nebevî, endiş, âmiyy, şübhe