záhirî sebeblerin birer bahâne olduğunu bilir. Kader-i İlâhînin hükmünde adâlet bulunduğuna kat‘í inanır. Kusúrlarından tevbe ve istiğfâr eder.

9- Mü’min, dünyâyı dâr-ı imtihân ve dâr-ı ibtilâ bilir. Küçü­çük belâlardan feryâd ve şikâyete kalkmaz.

10- Mü’min, rahmet-i İlâhiyyeden ümîdini kesmez. “Mâdem Elláh var, gam yok” der, tesellî bulur.

11- Mü’min, dîn kardeşinin musíbetinde derûnî teessür duyar. Onun için dergâh-ı İlâhiyyeye mürâcaatla hayr duáda bulunur.

12- Mü’min, esbâba, tebrie-i zimmete götürecek esbâba teşebbüs eder. Fakat, netîceyi, rahmet-i İlâhiyyeye i‘timâden sabırla Elláh’dan bekler.

 

*** 

Lügat: teşebbüs, teessür, dergâh, ibtilâ, tebrie, zimmet