âhir fermânı sırrınca; musíbetlerin kendi kendine gelmediklerini, Elláh tarafından bir me’mûr olarak gönderildiklerini bilir ve bu inanışla Elláh’ı kullara şekvâ etmek değil, kusúrlarından istiğfâr ile rahmet-i İlâhiyyeye ilticâ eder.

2- Mü’min, eşedd-i belâya ma‘rûz kalmış olan enbiyâya bakarak, kendisine gelen musíbetlerde onlara iktidâ ve ittibâ‘ edip sabırla Elláh’a yalvarıp O’ndan meded diler.

3- Mü’min, sebebleri ádî vesîleler bilir. Müsebbibü’l-Es­bâb’dan gaflet etmeden onlara başvurur.

4- Mü’min, dîn adamı, fitne ve fesâdın menbaı olan siyâsî cereyânlara karışmaz. Karışanlara da ne muhabbet ve ne adâvet etmez. Her hâliyle ehl-i îmânı birliğe, kardeşliğe çağırır.

5- Mü’min, dîn adamı, halkça, “Bu zât, hîç bir siyâsî zümreye tarafdâr ve münâsebetdâr değildir” dedirtecek hâlde bulunur ve böyle bulunmakla, ancak vazífesini bi-hakkın yapabilir.

6- Mü’min, insâniyyetin, bâ-husús İslâmiyyetin büyüklere, hele bunlar ebeveyn, Üstâd ve hocaları ise, onlara hürmeti vazífe olarak verdiğini bilir ve bu vazífeyi ihmâl veyâ hürmet­sizlik ve hakárete vs. kötülüklere davrananların haklarından Elláh’ın geleceğine inanır. Îmânı varsa titrer.

7- Mü’min, sıkıntılara, zulümlere ma‘rûz kalırsa; “Cehennem lüzûmludur. Çok şeyler var ki, Cehennem’e lüzûm var” der. Bu gibi sıkıntı ve zulümlere sabredenlere de Elláh’ın Cennet’i nasíb edeceğini düşünerek; “Cennet ucuz değil, mühim fiyat ister. Ben Cennet’e, rızá ve likáya müşteriyim. Bu yolda başıma gelecek musíbetlere sabırla ancak o hakíkí saádete mazhar olabilirim” der ve sabra çalışır.

8- Mü’min, kader-i İlâhînin tecelliyyâtında zulüm olmadığını,

Lügat: cehennem, muhabbet, cereyân, ebeveyn, irtecek, gönder, âmiyy