îzáha çalışmaktan ibâretti. O da olmayınca tamâmiyle mahrû­miyyete uğradım. Rahmet-i İlâhiyyenin çabuk yetişmesini dilemekteyim.

Háricden bir zât, milliyyet râbıtasını tercîh ediyor. Dîn kardeşliğini de bu zâviyeden görmeğe mübtelâ olmuş. Bizden bir doktor gibi şifâ ve ilâç aramıştı. Verdiğim cevâbın hulâsatü’l-hulâsası aşağıdadır:

1- Kur’ân, ehl-i îmâna her husústa rehber ve mürşiddir. Yaş ve kuru her şey onda mevcûddur. İsrâ Sûresi’ 82. âyeti;

وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْاٰنِ مَا هُوَ شِفَٓاءٌ وَرَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِن۪ينَ

Kur’ân’ın mü’minlere súrî, ma‘nevî şifâ ve rahmet olduğu­nu bildiriyor.

2- Biz de bu marazın şifâsını Kur’ân’da arıyoruz. Hucurât Sûresi’’nin 13. âyeti;

 يَٓا اَيُّهَا النَّاسُ اِنَّا خَلَقْنَاكُمْ مِنْ ذَكَرٍ وَاُنْثٰى وَجَعَلْنَاكُمْ شُعُوبًا

وَقَبَٓائِلَ لِتَعَارَفُواۜ اِنَّ اَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللّٰهِ اَتْقٰيكُمْۜ

“Ey insânlar! Biz, sizi bir erkek ve bir kadından, ya‘nî Âdem ve Havvâ’dan yarattık. Şu‘beler, kabîleler kıldık ki; biribirinizle bilişesiniz ve ayırt edilebilesiniz. Elláh yanında sizin şerefli ve değerliniz, en çok Elláh’tan korkanınızdır” buyruluyor.

Nitekim, Muallim Cûdî, gáyet kıymetli “Kur’ân-ı Kerîm ve Muhammed (sav)” adlı şiirinin sonlarında;

“Akvâma muhabbeti aş etti,

“Bir sofraya koydu kardaş etti,

“Cem‘ etti kabâil ve şuúbu,