ehâdîs-i Nebeviyye, âsâr-ı sahâbe ve tâbiín, akvâl ve ârâ-yı ulemâdan başka ba‘zı aklî delîlleri zikr etmeğe çalışacağız:

Birinci Delîl: Ma‘lûmdur ki, bir kelime veyâ bir cümle, bir cemâat ve toplumda zikr edildiğinde, evvelâ o kelime veyâ o cümlenin örf-i nâsda bedîhî ma‘nâsı ne ise, o ma‘nâ kasd edilir ve ma‘nâ-yı evveli ve sarîhî dediğimiz de budur. Eğer o kelimenin başka bir ma‘nâda kullanılmadığına dâir bir karîne, bir alâmet veyâ bir belirti yoksa, o kelimenin záhirî ma‘nâsında kullanıldığına kesin olarak hükm edilir. Meselâ biri dese ki: “Oğlum askerden geldi.” Elbette bunun záhirî ma‘nâsı; bi’z-zât oğlunun askerden geldiğidir. Mecâzî olarak, “Mektûbu geldi veyâ haberi ulaştı veyâhúd o  ânda rûhu ve hayâli yanımda hâzır oldu” gibi ma‘nâları ifâde etmek istemiyor.

Zikr ettiğimiz bu kánûn, bedîhî bir mes’eledir. İnsânların kendi aralarında anlaşmaları, bütün  hak ve hukúkun tahakkuku da buna bağlıdır. Elláh (cc) insânlara kelimeleri, lafızları ve konuşmaları bunun için vermiştir. İnsânlar, buna göre konuşmakta ve muhâverelerini buna göre ayarlamaktadırlar. Eğer insânların konuştukları, záhirî ve mütearref ma‘nâlarına haml edilmeyip hep işârî ve mecâzî ma‘nâlara haml edilse; her hak záyi‘ olur ve her şey alt üst olur.

Şimdi, Ísâ (as)’ın nüzûlü hakkında vârid olan ehâdîs-i Nebeviyyede geçen kelime ve cümlelere bakalım;

Peygamberimiz (asm)  müteaddid ve mütevâtir hadîslerinde, “Ísâ (as) gökten nüzûl edecek, ba‘s olunacak, rücû‘ edecek, hurûc edecek” buyurmuştur. Hadîslerde geçen bu “nüzûl”, “ba‘s”, “rücû‘” ve “hurûc” gibi  kelimeler, hem örf-i nâsda, hem de örf-i ulemâda “beden” için kullanılan kelimelerdir. 

Lügat: peygamber, örf-i nâs, tahakkuk, elbette, alâmet, birinc, kelime, teaddi, dilir