Nüzûl-i Ísâ (as)’ın Ahzâb Sûresi 40. âyet-i kerîmesine münâfî olmadığı hakkında müfessirlerin görüşlerine gelince; 

“Tefsîr-i Mazharî”de şöyle deniliyor:

“Peygamberimiz (sav)’den sonra Ísâ (as)’ın semâdan yeryüzüne inmesi, Resûl-i Ekrem (asm)’ın ‘Hátemü’n-Nebiyyîn’ sıfatına zarar vermez. Zîrâ, Hazret-i Ísâ (as), yeni bir şerîatla değil; şerîat-ı Muhammediyye (asm) ile amel etmek üzere inecektir. Bununla berâber, Ísâ (as), Muhammed (asm)’dan önce peygamber idi. Elláh (cc), Hazret-i Muhammed (asm) ile, peygamberlik müessesesine son verdi demektir. Hazret-i Muhammed (asm)’dan önce peygamber olan birinin peygamberliğinin devâm etmesi, hatm-i nübüvvete münâfî değildir.”[370] 

Ya‘nî, Ísâ (as)’ın âhirzamânda semâdan inişi, bu âyette ifâde edilen hakíkate bir tezât teşkîl etmez. Zîrâ, bu âyet, yeni bir vahiy ile yeni bir peygamberin gelmeyeceğini ifâde eder. Bu sebeble, daha önce peygamber olan Hazret-i Ísâ (as)’ın peygamberlik sıfatıyla değil de ádil bir hâkim sıfatıyla gelmesi, bu  âyetin hakíkatına zıt değildir.

Ebû Suúd, bu âyet-i kerîme hakkında tefsîrinde şöyle buyurur:

“Peygamberimizden sonra Ísâ aleyhi’s-selâmın nüzûlü, Peygamberimizin ‘Hátemü’n-Nebiyyîn’ vasfına sáhib olmasına mâni‘ değildir. Zîrâ, âyetin ma‘nâsı; ‘Hazret-i Muhammed (asm)’dan sonra hîç bir şahıs peygamber olmayacaktır’ demektir. Ísâ aleyhi’s-selâm ise, Hazret-i Muhammed (asm)’dan önce peygamber olmuştur. O, gökten inince, Peygamberimizin şerîatiyle amel edip onun kıblesine doğru namâz kılacaktır.

Lügat: peygamber, muhammed, nübüvvet, übüvvet, ediyye, nebiyy