Dîn-i hak bu iltihâk netîcesinde azím bir kuvvet bulacaktır. 

ittifâk henüz vukú‘  bulmamıştır. Öyle ise, ileride vukú‘ bulacaktır.

(Dîn-i hak)… Tek hak dîn İslâmiyyettir. Üstâd Bedîuzzamân (ra) Hazretleri, bu cümle ile ifâde ediyor ki; İslâm’ın háricindeki Hıristiyanlık gibi sâir bütün dînler bâtıldır. O Ísevîler, dîn-i hak olan İslâmiyyete iltihâk edecekler. Mâdem tek hak dîn İslâmiyyettir ve diğer dînler bâtıldır; öyle ise, Üstâd’ın bahs ettiği o Ísevîlerin bugünkü Hıristiyanlar oldukları nasıl iddiá edilebilir? Bugünkü Hıristiyanlar dîn-i hak olan İslâm’ı kabûl etmedikleri hâlde, nasıl onların ehl-i necât olabilecekleri söylenebilir? Üstâd’ın bahs ettiği o bahtiyâr Ísevîler, teslîs inancını bırakan, Kur’ân’ı ve Resûl-i Ekrem (asm)’ı kabûl eden Müslümân Ísevîlerdir.

Üstâd Hazretleri, burada bu ma‘nâyı kasd etmektedir. Yoksa, -hâşâ- Hazret-i Ísâ (as)’ın şahs-ı ma‘nevîsi, Hıristiyanlık áleminden teşekkül edecek, Hazret-i Ísâ (as) da onların arasına nüzûl edecek, onların dînini yürütecek, demek değildir. Hâşâ, bin kere hâşâ! Bedîuzzamân’ın murâdı bu olamaz. Aksi hâlde, bu ma‘nâ, âyet-i kerîmelere ve hadîs-i şerîflere zıd düşer.

(Bu iltihâk netîcesinde azím bir kuvvet bulacaktır.) Metinde geçen “iltihâk” ta‘bîrinden murâd; Hazret-i Ísâ (as), Hıristiyanlar arasına değil, Müslümânlar arasına nâzil olduğunda Hıristiyanların kısm-ı a‘zamı, hak dîn olan İslâmiyyeti kabûl edecekler ve “Müslümân Ísevîler” ismini alacaklardır. Bu ta‘bîr ise onların tanınması için kullanılır. Zîrâ, Kur’ân-ı Hakîm,