Ulûhiyyet olan fikr-i küfrîsini mahv edecek ancak Ísevî rûhânîleridir ki; o rûhânîler, dîn-i Ísevî’nin hakíkatını hakíkat-ı İslâmiyye ile mezc ederek o kuvvetle onu dağıtacak, ma‘nen öldürecek.”

Hadîs-i şerîfin ifâde ettiği sarîhi ma‘nâ, şahs-ı Ísâ (as)’ın bi’z-zât şahs-ı Deccâl’i öldüreceğidir. Bu ma‘nâ kat‘ídir. Üstâd Bedîuzzamân Hazretleri bu sarîh ma‘nâyı kabûl edip beyân ettikten sonra işârî bir ma‘nâyı da beyân ediyor. O işârî ma‘nâ ise; Hazret-i Ísâ (as) ile ona tâbi‘ olup İslâm dînini kabûl eden, böylece “Ísevî Müslümânlar” unvânını alan Ísevî rûhânîlerin, Deccâl’in teşkîl ettiği inkâr-ı ulûhiyyet fikrini öldürmesidir. 

Ya‘nî, bi’z-zât Hazret-i Ísâ (as)’ın öldürdüğü şahs-ı Deccâl, ulûhiyyet-i İlâhiyyeyi inkâr fikrini álemde teşkîl ve temsîl eder. “Ulûhiyyet”, Elláh’ın “İlâhlık” sıfatıdır. Ya‘nî, Elláhu Teálâ, Ulûhiyyet sıfatıyla beşere resûller ve kitâblar gönderip râzı olduğu hükümleri beyân etmiştir. Beşer de bu kánûnlara itáat etmek mecbûriyyetindedir. Eğer insânlar bu ahkâm-ı İlâhiyyeyi inkâr edip, kánûnlarını kendileri çıkarmaya kalkarlarsa; Elláh’ın Ulûhiyyet sıfatında şirke düşüp kendi ilâhlıklarını i‘lân etmiş olurlar. Onların bu kánûnlarını kabûl edenler de, onları Elláh’a şerîk tutmakla müşrik olurlar. İşte, hadîslerde bildirilen Deccâl’in ilâhlığını i‘lân etmesi ve Elláh’ın ulûhiyyetini inkâr etmesinden murâd budur. Yoksa, Deccâl, Elláh’ın zâtını inkâr edecek ve ekser insânlar da bunu kabûl edecek demek değildir.

Demek, metinde geçen “inkâr-ı ulûhiyyet” ta‘bîrinden murâd; edebiyyâtça, maárifce, ahkâm, örf ve ádetçe dînî esâs