O hâlde, buraki ref‘, ya‘nî yükseltmek, hem rûhen, hem de cismen olmalıdır ki, ‘katl ve salbe’ zıd olsun.” 

3) İbn-i Teymiyye, Ísâ (as)’ın nüzûlü hakkında ona tevcîh edilen bir suâle cevâben demiş ki:

“Elhamdü lillâh, Ísâ (as) hayâttadır ve Peygamberimizden sahîh hadîsle sâbittir ki, ‘Ísâ (as) ádil bir hâkim ve adâletle hükm eden bir idâreci olarak içinizde inecek, haçı kıracak, domuzu öldürecek, cizyeyi kaldıracaktır.’ Ve yine sahîh hadîsle sâbit olmuş ki: ‘Ísâ (as) Dımeşk’in doğusundaki beyâz minâreye inecek ve Deccâl’i öldürecektir.’

“Ma‘lûmdur ki, kişi vefât edip rûhu cesedinden ayrılsa (ve sonra sâdece rûhu göklere çıksa,) o kişi hakkında; ‘Falancanın cesedi semâdan indi’ denilmez. Ancak eğer öldükten sonra, ona yeryüzünde hayât verilse; o zamân, ‘Falanca kabrinden kalktı’ denilir.”

(Ya‘nî, İbn-i Teymiyye der ki: Ísâ (as) ölmemiştir. Hem cesedi, hem de rûhuyla göklerdedir ki, Peygamber (asm) onun hakkında, “Semâdan nüzûl edecek (gökten inecek)” ta‘bîrini kullanmıştır. Eğer Ísâ (as) ba‘zı kişilerin anladığı gibi -hâşâ- ölmüş olsaydı, Peygamberimiz (asm) onun hakkında “Ísâ kabrinden kalkacak” ifâdesini kullanırdı. Demek, Hazret-i Ísâ (as) yeryüzünde ölü olarak değil, semâda cism-i beşerîsiyle diri olarak bulunmaktadır. Âhirzamânda semâdan cesediyle inecektir.)

“اِنّ۪ى مُتَوَفّ۪يكَ âyet-i kerîmesi açıkça bildiriyor ki, مُتَوَفّ۪يكَ ta‘bîrinden murâd, ölüm değildir. Eğer âyette geçen تَوَفَّي kelimesinden murâd, ölüm olsaydı; Hazret-i Ísâ (as) da diğer mü’minler gibi olurdu. Çünkü, Elláh (cc) her mü’minin rûhunu kabz ettiğinde, o rûhu semâya yükseltmektedir.