14) Safarânî (rh) der ki:

“Bütün ümmet, Ísâ (as)’ın nüzûlü hakkında ittifâk etmişler. Şerîat ehlinden hîç kimse buna muhálefet etmemiştir. Bunu ancak felsefeciler ve mülhidler inkâr ederler ki, onların sözlerine i‘tibâr edilmez. Ísâ (as)’ın inişine ve Şerîat-ı Muhammediyye (asm) ile amel edeceğine dâir ümmetin icmâı mun‘akid olmuştur. Ísâ (as) inerken her ne kadar kendisine áid müstakil bir şerîatı olsa da, o kendi şerîatiyle değil, Hazret-i Muhammed’in şerîatiyle hükm   edecektir.”[297]

15) İmâm el-Kevserî, “Nazratün Âbireh Fî Mezâimi Men Yünkiru Nüzûle Ísâ Kable’l-Âhireh” adlı eserinde şöyle der:

“Ísâ (as)’ın nüzûlüyle ilgili hadîslerdeki tevâtür, tevâtür-i ma‘nevîdir. Çünkü, bu konuda çok hadîsler nüzûl-i Ísâ hakkındaki müşterek bir ma‘nâyı sarâhaten ifâde ediyorlar. Her bir hadîs, diğer hadîsin ma‘nâsını tazammun eder. İlm-i hadîsten az bir koku koklayan bir kimse, bunu inkâr etmeye mecâl bulamaz.

“Zikr ettiğimiz delîllerden záhir oldu ki; Ísâ (as)’ın diri olarak göklere kaldırıldığına ve âhirzamânda ineceğine dâir nusús-ı Kur’âniyye tek başına buna inanmayı ve bunu ikrâr etmeyi vâcib kılar. Dolayısıyla, bir delîlden neş’et etmeyen ve bu hükme muhálif olan ihtimâl-i hayâlâta önem verilmez. Nasıl ihtimâl verilebilir ki; bu husústa âyetlerden başka ayrıca mütevâtir hadîsler vardır. Halef ve selef bütün ümmet, bu hadîsleri delîl olarak almış ve i‘tikád kitâblarında bunun mûcibini tedvîn etmişlerdir. Bu, geçmişten günümüze kadar böyle devâm etmiştir. Haktan sonra dalâletten başka ne kalır?

Lügat: muhammed, tazammun, felsefe, ediyye, inkâr, nişin, vâcib