gibi âyetler, ilmî, amelî ve edebî sâhalarda beşeri, beşere kul olmaktan kurtarıp yalnız Elláh’a kul etmek maksadıyla Elláh tarafından her ümmete bir hidâyet rehberinin ve bir resûlün gönderildiğini haber vermektedir.

Bu nokta-i nazardan ve káideden hareketle, acabâ dünyâ târîhınde hangi asır bu Deccâliyyet asrı kadar bozulmuştur? Târîhın hangi devresi bu kadar küfür ve sefâhetle dolup taşmıştır? Beşerin hangi safhası bu kadar tevhîd akídesinden mahrûm kalmıştır diye, bir durum değerlendirmesi yaptıktan sonra, her akl-ı selîm sáhibi, hemen bir hads-i kat‘í ile hükm eder ki, şu asr-ı âhire ve sefîheye mutlaka bir kurtarıcının gelmesi elzem ve zarûrîdir.

 İşte, o kurtarıcı, Meryem oğlu Ísâ (as)’dır. O hâlde, Muhbir-i Sádık (asm)’ın ihbârı, tam mutábık-ı muktezá-yi hâldir.

Nasıl ki, Hazret-i Ísâ (as), Resûl-i Ekrem (asm)’ı álemin reîsi, kurtarıcısı, tesellîcisi gibi sıfatlarla tavsíf ederek müjdelemiştir. Hazret-i Muhammed (asm) da Hazret-i Ísâ (as)’ı imâm (devlet idârecisi), mehdî, hâkim-i ádil gibi sıfatlarla tavsíf ederek müjdelemiştir.

Hakíkaten beşer, şu asırda bi’z-zarûre bir kurtarıcı el bekliyor.  Ádetâ bütün gücüyle ve zerrâtıyla مَتٰى نَصْرُ اللّٰهِ “Elláh’ın yardımı ne zamân?”[8] diye feverân ediyor. Elbette rahmet-i İlâhiyye, ümmetin imdâdına bir kurtarıcı el olarak Hazret-i Ísâ (as)’ı gönderecektir. Zîrâ, Rabb-i Rahîm’imizin müstemir ádeti böyle cereyân etmiştir. Demek, aklen de bu mes’elenin vukú‘ bulmayacağına imkân yoktur. 

Lügat: nokta-i nazar, muhammed, cereyân, elbette, feverân, hareket, kurt(a), gönder, muhbir, âliyye, imkân, âhire