lince; cevâb olarak ister istemez, “Elláh” derler. [507] Böylece, ba‘zan lisân-ı hâlleriyle, ba‘zan de lisân-ı kálleriyle rubûbiyyet-i İlâhiyyeyi ikrâr etmek mecbûriyyetinde kalırlar. Zîrâ, başta Kur’ân olmak üzere, semâvî kitâbların Elláh’ın varlığını isbât noktasında serd ettiği kuvvetli ve muknî delîller karşısında áciz kalarak vücûd-i İlâhîyi i‘tirâf ederler. Böylece, Elláh’a boyun eğmiş olurlar. Kur’ân’ın ma‘nevî tefsîri olan “Risâle-i Nûr”un “Sözler” adlı eserinde şöyle deniliyor:

“Kur’ân-ı Hakîm; hılkat-ı Arz ve semâvâtı, vahdâniyyete bedâhet derecesinde bir bürhân gösteriyor ki; ister istemez, zî-şuúr olan her adam, hılkat-ı Arz ve semâvâtta bi’z-zarûre Hálık-ı Zü’l-Celâl’ini tasdîk etmeğe mecbûrdur ki, لَيَقُولُنَّ اللّٰهُ  der.” [508]

“Mesnevî-i Nûriyye” adlı eserde ise şöyle deniliyor:

“O inâdlı münkire, ‘Hálık-ı Semâvât ve Arz kimdir?’ diye sorulduğu zamân, çâr u nâçâr, ‘Elláh’tır’ diyecektir.” [509]

Mezkûr ma‘nâyı ders veren Yûnus Sûresinin 31 ve 32. âyet-i kerîmeleri, “Risâle-i Nûr”un “Sözler” adlı eserinde şöyle tefsîr edilmiştir:

قُلْ مَنْ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّمَاۤءِ وَاْلاَرْضِ اَمَّنْ يَمْلِكُ السَّمْعَ وَاْلاَبْصَارَ وَمَنْ يُخْرِجُ الْحَىَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَيُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَىِّ وَمَنْ يُدَبِّرُ اْلاَمْرَ فَسَيَقُولُونَ اللّٰهُ فَقُلْ اَفَلَا تَتَّقُونَ ۞ فَذٰلِكُمُ اللّٰهُ رَبُّكُمُ الْحَقُّ

“İşte başta der: ‘Semâ ve zemîni, rızkınıza iki hazîne gibi müheyyâ edip oradan yağmuru, buradan hubûbâtı çıkaran kimdir? Elláh’tan başka, koca semâ ve zemîni iki mutí‘ hazînedâr hükmüne kimse getirebilir mi? Öyle ise, şükür O’na münhasırdır.’

“İkinci fıkrada der ki: ‘Sizin a‘zálarınız içinde en kıymetdâr göz ve kulaklarınızın mâliki kimdir? Hangi tezgâh ve dükkândan aldınız? Bu latíf kıymetdâr göz ve kulağı verecek ancak Rabbinizdir. Sizi îcâd edip terbiye eden O’dur ki, bunları size vermiştir. Öyle ise, yalnız Rab odur, Ma‘bûd da o olabilir.’