âyet-i kerîmesinde السَّمَٓاءُ وَالْاَرْضُ kelimeleri çift zikredilmiştir.

İKİNCİ NÜKTE: Cenâb-ı Hak, وَمِنْ اٰيَاتِه۪ ile başlayan âyet-i kerîmelerde, tevhîd ve haşre dâir altı delîlden bahsetmiştir. Bu âyetlerin dördünde, اِنَّ ف۪ى ذٰلِكَ لَاٰيَاتٍ “Hîç şübhesiz bunda âyetler vardır” ifâdesini kullandığı hâlde, birinci ve sonuncu âyetlerde kullanmamıştır. Bunun bir hikmeti şudur ki:

Birinci âyet-i kerîme, enfüsî delîlden bahsettiği gibi; ikinci âyet-i kerîme de enfüsî delîlden bahseder. İkisinin mevzúu bir olduğundan اِنَّ ف۪ى ذٰلِكَ لَاٰيَاتٍ ifâdesinin, birinci âyet-i kerîmenin sonunda kullanılmasına ihtiyâc kalmamıştır. İkinci âyet-i kerîmenin sonunda zikredilmiştir. 

Sonuncu âyet-i kerimede اِنَّ ف۪ى ذٰلِكَ لَاٰيَاتٍ ifâdesinin zikredilmemesinin hikmetine gelince; 

semâvât ve Arz’ın hılkatinden bahseden âyet-i kerîmenin sonunda

 اِنَّ ف۪ى ذٰلِكَ لَاٰيَاتٍ لِلْعَالِم۪ينَ ifâdesiyle, bunun álimler için ap açık bir delîl olduğu beyân buyrulmuştur. Şimşeğin çakması, yağmurun yağması ve yeryüzünün öldükten sonra yağmur vâsıtasıyla ihyâsından bahseden âyet-i kerîmenin sonunda da 

 لَاٰيَاتٍ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَاِنَّ ف۪ى ذٰلِكَ  ifâdesiyle, bunun akıl sáhibleri için ap açık bir delîl olduğu bildirilmiştir. Binâenaleyh, semâ ve Arz’ın tevhîd ve haşre dâir olan delâleti, daha önceki âyetlerde net ve açık bir súrette zikredildiğinden; sonuncu âyet-i kerîmede vech-i delâleti daha záhir ve bedihî olur. Bu sebeble, nihâyetinde  اِنَّ ف۪ى ذٰلِكَ لَاٰيَاتٍ ifâdesinin zikrine ihtiyâc kalmamıştır. 

ÜÇÜNCÜ NÜKTE: Dikkat edilirse, ilk وَمِنْ اٰيَاتِه۪  ile başlayan âyet-i kerîmeden önceki âyet, تُخْرَجُونَ kelimesi ile bitmiştir. Son وَمِنْ اٰيَاتِه۪   ile baş-

Lügat: binâenaleyh, bedihî, binâen, birinc, dikkat, enfüsî, hikmet, kelime, kerime, dilir, sinin, şübhe