çoğul olduğundan, pek çok delâil-i tevhîd ve haşri ifâde eder. Bu âyet-i kerîmelerde ise, o delâilden ba‘zıları misâl olarak zikredilmiş, diğerleri akla havâle edilmiştir. Teb‘ízi ifâde eden مِنْ ta‘bîri, bu hakíkate işâret eder.

Hem, اِنَّ ف۪ى ذٰلِكَ لَاٰيَاتٍ ifâdesiyle, her bir âyet-i kerîmede dahi birden fazla delâil-i tevhîd ve haşir nazara verilmiştir. Zîrâ, اٰيَاتٍ kelimesi cem‘ı ifâde eder. Bizler, bu delâilden, sarâhaten ifâde edilen delîlleri serd edeceğiz. Ayrıca her bir delîl içinde dahi hafî pek çok delâilin mevcûd olduğu unutulmamalıdır. Zîrâ, âyât-ı Kur’âniyyenin maánîsinin câmiıyyeti vardır. Bu ise, Kur’ân’ın vücûh-i i‘câzından bir vechidir. 

Birinci âyet-i kerîme:

وَمِنْ اٰيَاتِه۪ٓ اَنْ خَلَقَكُمْ مِنْ تُرَابٍ ثُمَّ اِذَٓا اَنْتُمْ بَشَرٌ تَنْتَشِرُونَ

Bu âyet-i kerîmede sarâhaten iki delîl zikredilmektedir:

1) İnsânın topraktan halk edilmesi.

2) Nev-ı beşerin yeryüzünde intişâr etmesidir.

İkinci  âyet-i kerîme:

وَمِنْ اٰيَاتِه۪ٓ اَنْ خَلَقَ لَكُمْ مِنْ اَنْفُسِكُمْ اَزْوَاجًا لِتَسْكُنُٓوا اِلَيْهَا وَجَعَلَ  بَيْنَكُمْ مَوَدَّةً وَرَحْمَةً اِنَّ ف۪ى ذٰلِكَ لَاٰيَاتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ

Bu âyet-i kerîmede sarâhaten dört delîl zikredilmektedir:

1) İnsânların kendi cinslerinden eşlerinin yaratılması.

2) Onlarla sükûnete ermeleri.

3) Zevc ve zevce arasında meveddetin var edilmesi.

4) Eşler arasında rahmetin te’sîs edilmesidir. 

Üçüncü âyet-i kerîme:

وَمِنْ اٰيَاتِه۪ خَلْقُ السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضِ وَاخْتِلَافُ اَلْسِنَتِكُمْ وَاَلْوَانِكُمْۜ

Lügat: meveddet, sükûnet, birinc, kelime, sinin, sükûn