ze-i kudrettir ve gáfil olan insânları intibâha sevk eden, ölümü ihtár eden bir hâdise-i azímedir. [389] Zîrâ, târîh şâhiddir ki; şimşek sebebiyle ba‘zı kavimler helâk edilmiş, ba‘zı beldeler harâb olmuş, ba‘zı ferdler vefât etmiştir. Kısaca, can ve mal zarar görmüştür. Evet, ba‘zan bir sáika, izn-i İlâhî ile büyük bir kavmi helâk edebilir. Kavm-i Semûd bunun örneğidir. [390] Kezâ, Hz. Mûsâ (as) ile berâber Túr Dağı’na çıkıp da Elláh’ı görmek talebinde bulunanlar, haddi aşmaları sebebiyle sáika  vâsıtasıyla  ölümü  tatmışlardır. [391]

Ba‘zan da berk, helâk ve azâba ve bununla korkutmaya vâsıta değil, yağmuru müjdelemek içindir. Evet, وَطَمَعًا kelimesi, nev-ı beşere ifhâm eder ki; yağmur yüklü bulutlardan mu‘cizâne bir súrette birden bire şimşek çakıyor. Evvel-  emirde korku hâsıl oluyor. Arkasından rahmet-i İlâhiyyenin eseri olan yağmur imdâdınıza geliyor. Böylece, memleket canlanıyor, zî-hayât rızka kavuşuyor. “Risâle-i Nûr”un “Sözler” adlı eserinde bu ve benzeri âyet-i kerîmelerin tefsîri sadedinde şöyle buyruluyor:

“Şimdi bulutlara bak! Yağmurun şıpıltıları ma‘nâsız bir ses olmadığına, ve şimşek ile gök gürlemesi boş bir gürültü olmadığına kat‘í delîl ise, hâlî bir boşlukta o acâibi îcâd etmek ve onlardan âb-ı hayât hükmündeki damlaları sağmak ve zemîn yüzündeki muhtâc ve müştâk zî-hayâtlara emzirmek, gösteriyor ki: O şırıltı, o gürültü gáyet ma‘nidâr ve hikmetdârdır ki; bir Rabb-i Kerîm’in emriyle, müştâklara o yağmur bağırıyor ki, ‘Sizlere müjde, geliyoruz!’ ma‘nâsını ifâde ederler.” [392]

Demek, yağmur yüklü bulutlardan izn-i İlâhî ile ateş çıkmasının bir vechi, korkutmak ve azâbtır. Diğer vechi de müjde ve rahmettir. Bu maksadı ifâde etmek için, âyette bu iki cihet berâber zikredilmiştir. Kur’ân’ın ma‘nevî tefsîri olan “Risâle-i Nûr”un “Şuá‘lar” adlı eserinde şöyle buyruluyor:

“Sonra ra‘dı dinler ve berke (şimşeğe) bakar, görür ki: “Bu iki hâdise-i acîbe-i cevviyye, tam tamına, وَيُسَبِّحُ الرَّعْدُ بِحَمْدِه۪  ve

Lügat: memleket, udre(t), hikmet, hâdise, kelime, hâdis